Bilety online

czytaj więcej

Córki góry
(To Hold a Mountain)
Serbia, Francja, Czarnogóra, Słowenia, Chorwacja / Serbia, France, Montenegro, Slovenia, Croatia, 2026, 105 min
Reżyseria / Directed by: Biljana Tutorov, Petar Glomazić
Zdjęcia / Cinematography by: Ewa Kraljević
Montaż / Editing by: George Cragg, Catherine Rascon
Producent / Produced by: Biljana Tutorov, Petar Glomazić, Quentin Laurent, Rok Bićek
Produkcja / Production by: Wake Up Films
Festiwale i nagrody / Festivals and Awards: 2026 – FF Sundance: Nagroda Jury / Sundance FF: Grand Jury Award, 2026 – CPH:DOX Kopenhaga / CPH:DOX Copenhagen, 2026 – Cinema du Réel, Nyon / Cinema du Réel, Nyon

Gara i jej córka Nada żyją w rytmie natury, podtrzymując pasterską tradycję w Czarnogórze. Gdy rząd planuje utworzyć w pobliżu ich góry poligon wojskowy, kobiety stają wobec zagrożenia utraty ziemi. To intymna opowieść o oporze, więzi i kobiecej sile.

W górach Sinjajeviny w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku wracają na rodzinne pastwiska, żyjąc w bliskości z naturą i tradycją. Ich świat zostaje zagrożony, gdy rząd ogłasza plany budowy poligonu wojskowego. Gara staje na czele lokalnego oporu, a dorastająca Nada mierzy się z doświadczeniem utraty i pytaniami o przemoc wobec ziemi. Film łączy refleksję ekologiczną z intymnym portretem relacji matki i córki.

W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.

Gara and her daughter Nada live in rhythm with nature in Montenegro. When the government plans to establish a military training ground there, the women face the threat of losing their land.
 
On the Sinjajevina plateau, Gara and her daughter Nada live in rhythm with nature, sustaining a pastoral tradition. When the government plans to establish a military training ground there, the women face the threat of losing their land. It is an intimate story of resistance, connection, and female strength.
 
In the highest reaches of the Sinjajevina plateau in Montenegro, Gara and her thirteen-year-old daughter Nada return every year to their family pastures. Living according to nature’s rhythm, they preserve the fragile continuity of tradition and memory – herding animals, gathering herbs, and dwelling in close communion with the mountain they call “Mother.” This order is disrupted when the government announces plans to establish a NATO-backed military training ground on the site. In the face of this threat, Gara emerges as a leader of the local community, becoming the public face of resistance against the militarization of the landscape. As Nada comes of age, she grapples with the experience of loss and questions of inherited trauma, violence against the land, and the repetition of family histories. Through attentive observation and a contemplative rhythm, the film intertwines ecological reflection with an intimate portrait of a mother and daughter, crafting a story about belonging, female resilience, and perseverance in the face of contemporary forms of domination. czytaj więcej

Mam rzekę we krwi
(I Follow Rivers)
Norwegia / Norway, 2026, 98 min
Reżyseria / Directed by: Barbora Hollan
Zdjęcia / Cinematography by: Barbora Hollan
Montaż / Editing: Charles Griffin Gibson, Geir Rolandsen
Producenci / Producers: Filip Christensen
Produkcja / Production: Field Production
Festiwale i nagrody / Festivals and Awards:

Światowej klasy kajakarka Mariann Sæther staje przed największym wyzwaniem: pokonaniem ekstremalnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii. Film pokazuje związek między ambicją a odpowiedzialnością i balans między pasją a rodziną.

Mariann Sæther, światowej klasy kajakarka ekstremalna i matka dwójki dzieci, podejmuje największe wyzwanie swojej kariery – pokonanie niebezpiecznego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii. Film pokazuje związek między ambicją a odpowiedzialnością i balans między pasją i dążeniem do mistrzostwa a troską o rodzinę. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi.

Światowej klasy kajakarka ekstremalna, dwukrotna mistrzyni świata i matka dwójki dzieci Mariann Sæther nieustannie poszukuje przygód. Uprawia kajakarstwo od piętnastego roku życia i przepłynęła kajakiem ponad 50 krajów. Życiowy kryzys zachwiał jej pewnością siebie i zmusił do przewartościowania priorytetów, a po jego pokonaniu zdecydowała się na największe sportowe wyzwanie – pokonanie słynnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii, co w kajakarstwie ekstremalnym uchodzi za jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć. W miarę, jak rzeka staje się coraz bardziej niebezpieczna, napięcie między ambicją a odpowiedzialnością wrasta, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza dążenie do wielkości – zarówno w życiu sportowca, jak i rodzica. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi, a bohaterka filmu inspiruje do przemyśleń o równowadze między pasją a rodziną.

World-class kayaker Mariann Sæther faces her greatest challenge: navigating the treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland.
 
Mariann Sæther, a world-class extreme kayaker and mother of two, takes on the greatest challenge of her career – navigating the treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland. The film explores the tension between ambition and responsibility.
 
World-class extreme kayaker, two-time world champion, and mother of two, Mariann Sæther is constantly seeking new adventures. She has traveled to over 50 countries with her kayak, a passion she discovered at the age of 15. After a major life crisis that shook her confidence and forced her to reassess her priorities, she set out to face her greatest sporting challenge: navigating the famous and treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland, one of the most spectacular feats in extreme kayaking. As the river grows increasingly dangerous, the tension between ambition and responsibility rises, prompting reflection on what it truly means to pursue greatness – both as an athlete and a parent. Iceland’s rugged landscapes become a witness to human determination and courage, and Mariann’s story inspires contemplation on the delicate balance between passion and family. czytaj więcej

Pełne humoru i ciepła filmowe spotkanie z najstarszymi osobami na świecie stanie się okazją do refleksji i rozmowy o sztuce dobrego życia. Gościem spotkania będzie filozof z Instytutu Filozofii UŚ.
--
Najstarsza osoba na świecie
(The Oldest Person in the World)
USA / USA, 2025, 87 min
Reżyseria / Directed by: Sam Green
Zdjęcia / Cinematography by: Yoni Brook
Montaż / Editing by: Aaron Wickenden, Sam Green
Producent / Produced by: Alison Byrne Fields, Josh Penn
Produkcja / Produced by: Serenade, Aggregate, Department of Motion Picture
Festiwale i nagrody / Festivals and Awards: 2026 – FF Sundance / Sundance FF

Film pokazuje najstarsze osoby na świecie, łącząc refleksję nad czasem, przypadkiem i radością życia z osobistymi doświadczeniami reżysera. Humor, ciepło i lekka melancholia tworzą głębokie, zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym.

Film, powstały w ciągu dekady podróży reżysera, ukazuje najstarsze osoby na świecie. Portret długowieczności staje się refleksją nad upływem czasu, przypadkowością losu i radością życia. Kolejne spotkania splatają fascynację reżysera z osobistym doświadczeniem mijających lat. Humor łączy się w tej opowieści z odrobiną melancholii, oferując głębokie i zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym.

Film, powstały w ciągu dekady podróży reżysera po świecie, ukazuje historię nieustannie zmieniających się rekordzistów – najstarszych osób na Ziemi. Portret długowieczności staje się refleksją nad upływem czasu, przypadkowością losu i radością ze smakowania życia. Wraz z kolejnymi spotkaniami reżysera z najstarszymi ludźmi na naszej planecie, jego fascynacja tytułem splata się z osobistym doświadczeniem lat, radości i trudów życia. Film łączy humor, ciepło i odrobinę melancholii, oferując głębokie i zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym – pełne ironii, szczerości i formalnej lekkości.

The film shows the world’s oldest people, blending reflections on time, chance, and the joy of life with the director’s personal experiences.
 
Created over a decade of the director’s travels, the film portrays the world’s oldest people. This portrait of longevity becomes a reflection on the passage of time, the randomness of life, and the joy of living.
 
Developed over a decade of the director’s travels around the world, the film follows the ever-changing record holders – the oldest people on Earth. The portrait of longevity becomes a reflection on the passage of time, the unpredictability of fate, and the joy of savoring life. With each encounter, the director’s fascination with the title merges with his personal experiences of years, joys, and sorrows. The film blends humor, warmth, and a hint of melancholy, providing a profound and playful look at the art of being alive, full of irony, sincerity, and formal lightness.
20 czytaj więcej

Wiedźmy
(Hex)
Norwegia / Norway, 2026, 86 min
Reżyseria / Directed by: Maja Holand
Zdjęcia / Cinematography by: Maja Holand
Montaż / Editing: Hilde Bjørnstad, Maja Holand
Producenci / Producers: Mari Nilsen Neira
Produkcja / Production: Herstory AS
Festiwale i nagrody / Festivals and Awards: 2025 – FF Kosmorama: nagroda Mid-Norwegian Investor Pitch / Kosmorama FF: Mid-Norwegian Investor Pitch

Figura czarownicy staje się punktem wyjścia do opowieści o kontroli nad kobiecym ciałem, wstydzie, gniewie i odzyskiwaniu sprawczości poprzez rytuał i performans.

Figura czarownicy – symbol przemocy i kontroli nad kobiecym ciałem. Reżyserka splata osobiste doświadczenia z pamięcią zbiorową, tworząc transową opowieść o wstydzie, oporze i emancypacji. Narrację budują rytuały, głos i cielesna obecność bohaterek, a kamera towarzyszy procesowi odzyskiwania sprawczości i kontroli nad własną historią. Hybrydowy film eseistyczny na pograniczu kina dokumentalnego i performansu.

Hybrydowy film eseistyczny na pograniczu kina dokumentalnego, performansu i feministycznego manifestu. Punktem wyjścia jest figura czarownicy – historycznie prześladowanej kobiety, której ciało, seksualność i gniew stały się przedmiotem kontroli. Reżyserka splata własne doświadczenia z kolektywną pamięcią przemocy, tworząc opowieść o wstydzie, oporze i odzyskiwaniu sprawczości. Narrację filmu budują rytuały, gesty, głos i cielesna obecność bohaterek. Performans staje się tu narzędziem emancypacji, a kamera – świadkiem procesu odzyskiwania kontroli nad narracją o kobiecym ciele. Film nie opowiada historii w klasyczny sposób, lecz buduje transową przestrzeń, w której prywatne doświadczenie przechodzi w polityczny akt sprzeciwu. Inspiracją były tu zarówno historyczne procesy czarownic, jak i współczesne formy kontroli nad kobieca seksualnością. Zdjęcia realizowane były w warunkach bliskich rytuałowi. Film powstał jako rozwinięcie performatywnej praktyki Mai Holand, łączącej sztuki wizualne, choreografię i pracę z głosem.

The figure of the witch becomes the point of departure for a story about control over the female body, shame, anger, and the reclaiming of agency through ritual and performance.
 
A hybrid essay film combining documentary cinema, performance, and a feminist manifesto. The figure of the witch becomes the point of departure for a story about control over the female body, shame, anger, and the reclaiming of agency through ritual and performance.
 
A hybrid essay film on the border between documentary cinema, performance, and a feminist manifesto. Its starting point is the figure of the witch – a historically persecuted woman whose body, sexuality, and anger became objects of control. The director intertwines her own experiences with the collective memory of violence, crafting a story about shame, resistance, and the reclaiming of agency. The film’s narrative is built through rituals, gestures, voice, and the embodied presence of its protagonists. Performance becomes a tool of emancipation, and the camera bears witness to the process of reclaiming control over the narrative of the female body. Rather than telling a story in a classical sense, the film creates a trance-like space in which private experience transforms into a political act of resistance. The film draws inspiration from both historical witch trials and contemporary forms of control over female sexuality. The cinematography was created under conditions close to ritual. The film emerged as an extension of Maja Holand’s performative practice, combining visual arts, choreography, and voice work. czytaj więcej

Nauczycielka wraz z siedmioma uczennicami w tajemnicy czyta zakazane zachodnie książki w rewolucyjnym Iranie. czytaj więcej

ROMERÍA - 16 +
Adoptowana, kiedy była małą dziewczynką, dziś osiemnastoletnia Marina (Llúcia Garcia) jedzie do Vigo, żeby po raz pierwszy spotkać się z rodziną swojego biologicznego ojca. Przy tej okazji, wychodzi na jaw rodzinna tajemnica. Idąc tropem zapisów z pamiętnika matki, Marina próbuje poskładać historię o swoich rodzicach, których ledwo pamięta i przeżyć ich urywane wspomnienia. Carla Simón, najbardziej utytułowana hiszpańska reżyserka młodego pokolenia, zabiera nas do hiszpańskiej Galicii, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości.

Romería| Hiszpania 2025 | 115’ | reż. Carla Simón | obsada: Llúcia Garcia, Alberto Gracia, José Ángel Egido, Tristán Ulloa, Janet Novás, Marina Troncoso, Miryam Gallego, Mitch | 6 nominacji do Nagród Goya czytaj więcej

Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi. czytaj więcej

Najnowszy film Mario Martone ("Nostalgia") to elektryzujący portret Goliardy Sapienzy – złodziejki, kochanki, więźniarki, niepokornej ikony wolności, a także jednej z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek. Ta dojrzała, wyzwolona kobieta w świecie przemocy i politycznych napięć nie traci z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie daje sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. W postać Sapienzy wciela się Valeria Golino, ikona włoskiego kina, która tworzy na ekranie portret kobiety wyprzedzającej swoje czasy. W "Wolności po włosku" Mario Martone Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Na ekranie weterance włoskiego kina towarzyszy między innymi należąca do nowego pokolenia włoskich aktorek Matilda De Angelis. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, "Wolność po włosku" stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról? Mario Martone, z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną, kreśli portret osoby, która śmiało wyprzedza swoje czasy. czytaj więcej