Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Ciemna strona Mount Everest
Porywający wizualnie film, ukazujący piękno szczytów Himalajów. Tym razem oglądamy go z rzadkiej perspektywy - Szerpów, bez których nie odbyłaby się żadna wyprawa. Nepalczyk wybiera się na niebezpieczną misję, aby uspokoić górskich bogów, którzy wymagają szacunku do natury. Czomolungma oznacza po nepalsku "Bogini Matka Ziemia". Turyści ustawiają się w kolejce, żeby "zdobyć" najwyższą górę świata, ale nie wszystkim to się udaje i dlatego Mt. Everest stał się cmentarzem, pełnym zamrożonych ciał.Słynny himalaista Mingma Tsiri Sherpa, buddysta, łamie słowo dane rodzinie, że nie będzie już się wspinał. Udaje się na ostatnią wyprawę na Mt. Everest, aby oczyścić świętą górę z martwych ciał himalaistów, które zostały tam porzucone. Misja jest trudna. W filmie poznajemy ze szczegółami całą drogę na ten wyjątkowy szczyt.
ZAGRAJ TO JESZCZE RAZ: Father Mother Sister Brother
Skłócone rodzeństwo spotyka się ponownie po latach, co zmusza ich do ponownego przeanalizowania swoich trudnych relacji z emocjonalnie zdystansowanymi rodzicami.
Anzu. Kot-Duch
Jedenastoletnią Karin, która niedawno straciła mamę, tata zostawią pod opieką dziadka, a sam znika, żeby załatwić "ważne sprawy". W świątyni, którą opiekuje się dziadek, Karin poznaje Anzu, mówiącego kota wielkości człowieka. A kot, jak to kot, chodzi swoimi ścieżkami, a przy tym jest leniwy i złośliwy. Mimo to jeździ na skuterze, dużo rozmawia przez komórkę i świadczy usługi jako masażysta. Z tęsknoty za ojcem, a przede wszystkim nieżyjącą matką, Karin wyrusza w wielką przygodę do Tokio, a podróżujący z nią Anzu niespodziewanie okazuje się dobrym towarzyszem podróży.
Człowiek na pierwszym planie: FATHER MOTHER SISTER BROTHER
Skłócone rodzeństwo spotyka się ponownie po latach, co zmusza ich do ponownego przeanalizowania swoich trudnych relacji z emocjonalnie zdystansowanymi rodzicami.
Spotkanie po filmie poprowadzi: Marzena Kaim - Psychoanalityczka szkoleniowa dzieci, młodzieży i dorosłych w Polskim Towarzystwie Psychoanalitycznym, członkini International Psychoanalytical Association, psychoterapeutka szkoleniowa i superwizorka w Polskim Towarzystwie Psychoterapii Psychoanalitycznej, Sekcji Psychoterapii Dorosłych oraz Sekcji Psychoterapii Dzieci i Młodzieży, pracuje z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Ma praktykę prywatną w Warszawie. Prowadzi szkolenia i superwizje zespołów pracujących z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi.
Spotkanie po filmie poprowadzi: Marzena Kaim - Psychoanalityczka szkoleniowa dzieci, młodzieży i dorosłych w Polskim Towarzystwie Psychoanalitycznym, członkini International Psychoanalytical Association, psychoterapeutka szkoleniowa i superwizorka w Polskim Towarzystwie Psychoterapii Psychoanalitycznej, Sekcji Psychoterapii Dorosłych oraz Sekcji Psychoterapii Dzieci i Młodzieży, pracuje z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Ma praktykę prywatną w Warszawie. Prowadzi szkolenia i superwizje zespołów pracujących z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi.
Dom dobry - audiodyskrypcja + napisy PL
Kiedy Gośka (Agata Turkot) poznaje w internecie Grześka (Tomasz Schuchardt), jest przekonana, że to w końcu Ten Jedyny. Grzesiek wariuje na jej punkcie, obsypuje kwiatami, oświadcza się w Wenecji. To musi być miłość, prawda? Ale na tym perfekcyjnym obrazku szybko zaczynają pojawiać się rysy. Wkrótce ich wspólny dom staje się dla Gośki najniebezpieczniejszym z miejsc. Smarzowski zagląda do "dobrych domów", gdzie dzieją się rzeczy, o których większość woli milczeć. "Dom dobry" to film o granicach miłości, którego nie da się zapomnieć.
Donnie Darko
Tytułowy bohater, Donnie (Jake Gyllenhaal), jest nastolatkiem, uważanym za niezrównoważonego psychicznie. Pewnej nocy ujrzał dziwną postać: człowieka-królika, który wywabił go z domu, przez co uratował chłopakowi życie. Podczas kolejnych "wizyt" królik wyjawia mu, że jest przybyszem z przyszłości i pragnie zapobiec pewnym zdarzeniom. W tym celu Donnie zostaje zobligowany do wykonania różnych przedziwnych, destrukcyjnych dla otoczenia zadań. Wraz z rozwojem akcji okazuje się jednak, że nakazy przybysza nie były bezpodstawne...
Film porusza temat podróży w czasie, możliwości jego odwrócenia i zmiany wydarzeń oraz tajemnicy, jaką jest nasz umysł.
Film porusza temat podróży w czasie, możliwości jego odwrócenia i zmiany wydarzeń oraz tajemnicy, jaką jest nasz umysł.
Dreams
Jennifer, zamożna amerykańska filantropka, prowadzi fundację wspierającą młode talenty. Znajduje miłość w ramionach pięknego i uzdolnionego meksykańskiego młodego baletmistrza, Fernando. Jednak kiedy ryzykując życiem, Fernando dociera do Stanów Zjednoczonych z nadzieją na rozwój kariery i wsparcie ze strony Jennifer, nie jest zadowolona. Pełen napięcia i balansujący na cienkiej granicy sił i emocji film jest nie tylko opowieścią o miłości i namiętności, lecz także refleksją nad społecznymi nierównościami, nadużyciami władzy oraz skomplikowanymi relacjami amerykańsko-meksykańskimi.
Dwaj prokuratorzy
Związek Radziecki, 1937 rok – szczytowy okres stalinowskich czystek. Tysiące listów od więźniów fałszywie oskarżonych przez reżim zostaje spalonych w jednej z pustych cel. Wbrew wszelkim przeciwnościom jeden z nich trafia na biurko nowo mianowanego prokuratora okręgowego, Aleksandra Korniewa. Zrobi on wszystko, co w jego mocy, by spotkać się z więźniem, ofiarą agentów tajnej policji, NKWD. Młody prokurator oddany bolszewik o nieskazitelnej reputacji podejrzewa przestępstwo. Jego dążenie do sprawiedliwości zaprowadzi go aż do biura prokuratora generalnego w Moskwie. Zmusi go to do skonfrontowania się z absurdami i okrucieństwem reżimu. Jego idealizm na niewiele zda się wobec rozbudowanej totalitarnej machiny.
Dzikość
"Dzikość" to inspirujący film opowiadający historię Isabelli Tree i Charlie’ego Burrella - małżeństwa, które odziedziczyło Knepp Estate, wiekowy majątek w angielskim hrabstwie West Sussex. Zamiast eksploatować ziemie agresywnym rolnictwem, pozwolili naturze działać własnym rytmem. Zrezygnowali z hodowli i upraw, stawiając na tzw. "rewilding" – wprowadzili zwierzęta, otworzyli ogrodzenia i obserwowali, jak przyroda się odradza. W ciągu kilku lat teren zmienił się w tętniący życiem ekosystem z rzadkimi gatunkami ptaków, motyli i... bocianami, które wróciły po 600 latach. Film łączy piękne ujęcia natury z opowieścią o odwadze, wytrwałości i nowym podejściu do ochrony środowiska. To historia nadziei na przyszłość – pokazująca, że regeneracja przyrody jest możliwa, jeśli tylko damy jej szansę.
Dźwięki miłości
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, uniwersalna i poruszająca opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie oraz wyjątkowo czułe i subtelne spojrzenie na rodzicielstwo – pełne niuansów i prawdziwych emocji.
FATHER MOTHER SISTER BROTHER
Skłócone rodzeństwo spotyka się ponownie po latach, co zmusza ich do ponownego przeanalizowania swoich trudnych relacji z emocjonalnie zdystansowanymi rodzicami.
Głos Hind Rajab- przedpremiera
29 stycznia 2024 roku Wolontariusze Czerwonego Półksiężyca otrzymują zgłoszenie alarmowe. Sześcioletnia dziewczynka jest uwięziona w samochodzie pod ostrzałem w Strefie Gazy i błaga o ratunek. Starając się utrzymać z nią łączność, robią wszystko, co w ich mocy, aby wysłać do niej karetkę. Dziewczynka nazywała się Hind Rajab.
Hamnet
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, "Hamleta".
Hamnet-przedpremiera
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, "Hamleta".
KLUB FILMOWY REPLAY! : American Beauty
42-letni Lester Burnham (Kevin Spacey) przeżywa kryzys wieku średniego. Dobry samochód, piękny dom i urządzony z klasą ogród przestają go cieszyć. Nie potrafi już porozumieć się z żoną, dla której osiągnięcie zawodowego sukcesu jest najważniejsze. Nastoletnia córka, przeżywająca młodzieńcze frustracje, stroni od jego towarzystwa. Problemy zawodowe dopełniają kielich przepełniającej go goryczy. Lester postanawia się zmienić, odnaleźć sens i radość życia. Jedną z szans na odmianę wydaje się flirt z koleżanką córki.
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
KLUB FILMOWY REPLAY! : Ghost Dog: Droga samuraja
Ghost Dog jest zawodowym mordercą, a także wyznawcą kodeksu samurajów. Dawno temu, został uratowany przez przypadkowo przechodzącego obok gangstera (jak się później okazuje - jednego z bosów mafii). Od tamtej pory Ghost Dog staje się jego wasalem i wykonuje jego polecenia, stale się doskonaląc. Mieszka w szopie obok gołębnika, na dachu jednego z budynków. Jego pasją są dobre książki. Czekając na kolejne zlecenia swojego pana ćwiczy kendo lub oddaje się medytacjom. Jednak podczas likwidacji jednego z przestępców, świadomie pozostawia przy życiu młodą dziewczynę, czytającą samurajską powieść Rashomon. Po tym wydarzeniu gangsterzy wydają na niego wyrok śmierci.
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
KLUB FILMOWY REPLAY! : Happiness
Film psychologiczny ukazujący codzienne problemy współczesnych Amerykanów. 30-letnia kobieta mieszka w domu swoich rodziców, którzy są emerytami i wyjechali na Florydę. Kobieta marzy o miłości i wdaje się w romans ze swym uczniem, który jednak okazuje się złodziejem. Jej dwie siostry przeżywają podobne marzenia i podobne rozczarowania.
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
KLUB FILMOWY REPLAY! : Spragnieni miłości
Hongkong, 1962 r. Uchodźcy z Szanghaju, którzy z nadzieją na lepsze życie licznie przybywają do tej brytyjskiej kolonii, wynajmują każdy, nawet najbardziej obskurny kąt. Wyizolowani, a jednocześnie podlegający nieustannej kontroli sąsiadów, przybysze żyją w zamkniętych społecznościach, tłocząc się w ciasnych pomieszczeniach, zarówno w domach jak i w miejscach pracy. Pewnego dnia do sąsiadujących ze sobą dwóch klitek w jednym z takich przepełnionych domów wprowadzają się równocześnie - sekretarka Su Chan (Maggie Cheung) z mężem i redaktor jednej z gazet Chow Mo-Wan (Tony Leung) z żoną. Żona Chow z powodu obowiązków służbowych często przebywa poza domem. Mąż Su od dłuższego czasu jest podróży służbowej. Kolejne dni w tym ludzkim "mrowisku", których rytm wyznacza jedynie praca, są jałowe i nudne.Monotonnia życia, powtarzalność codziennych zachowań i gestów oraz ciągła nieobecność partnerów sprawia, że Su i Chow czują się coraz bardziej osamotnieni. Ich wyobcowanie podkreśla w filmie nawet ich wygląd. Na tle przygnębiających, bezstylowych wnętrz i rozgadanych sąsiadów, eleganccy, zadbani i milczący sprawiają wrażenie jakby przybyli z innego świata. Chow nie rozstaje się z garniturem, krawatem i białą koszulą, a piękną Su o ciągle nienagannej fryzurze cały czas widzimy w szpilkach i dopasowanych do jej wspaniałej figury "sztywnych", niemal identycznych sukienkach ze stójką, które różnią się jedynie kolorami i wzorami.Życie obok siebie nieustannie zmusza bohaterów do przypadkowych spotkań w korytarzu, na schodach. Mijając się zachowują jednak uprzejmy dystans. W końcu pomiędzy Su i Chow powstaje delikatna - choć prawie pozbawiona werbalnego kontaktu - więź. Przełomem staje się odkrycie, że ich ciągle nieobecni współmałżonkowie mają ze sobą romans. Spędzają ze sobą coraz więcej czasu - razem słuchając muzyki, razem jedząc i razem milcząc. W końcu także razem pracując, gdyż Chow prosi Su o pomoc przy pisaniu kolejnych odcinków opowieści i pijanym mistrzu kung fu.Spotkania Su i Chow stają się swego rodzaju terapią. Tych dwoje zdradzonych, upokorzonych, wrażliwych i nieśmiałych ludzi łączy ból. Znajdują w sobie wzajemne oparcie i zrozumienie, darzą zaufaniem, szacunkiem i przyjaźnią, obdarzają czułością i pełnym delikatności zainteresowaniem. Dają sobie wszystko to, czego brakowało w ich małżeństwach. Jednak - niewątpliwie cierpiąc - starają się nie przekroczyć granicy, jaką wyznaczyli swemu związkowi. Nie chcą być tacy jak oni. Czy uda im się wytrwać w tym niełatwym postanowieniu i uchronić przed banałem romansu? Czy może wykorzystają daną im szansę na prawdziwą miłość, której oboje pragną? Czy ta miłość w ogóle jest możliwa?
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
...
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych we współpracy z Michałem Oleszczykiem, filmoznawcą i krytykiem filmowym, autorem podkastu „SpoilerMaster. Podcast do słuchania po seansie”. We wspomnieniowej formule Michał Oleszczyk powraca, wspólnie z widzami, do filmów, które po raz pierwszy obejrzał w katowickim Kinie Światowid.
Był to przełom wieków i zarazem tysiącleci. Późne lata dziewięćdziesiąte i wczesne lata zerowe. Linia 820 łączyła moje rodzinne Tarnowskie Góry i Katowice, a telewizja wciąż jeszcze miała dwa kanały i jeden regionalny. Odnowionej cyfrowo klasyki nie było, Internet dopiero raczkował, a w wypożyczalniach VHS kina autorskiego były minimalne ilości.
I wtedy odkryłem katowickiego Światowida. Od 1997 roku rozpocząłem regularne pielgrzymki, poświęcając każdy weekend na długie jazdy do Katowic i z powrotem, by w sali przy ulicy 3 maja odkrywać kino. Jarmusch, von Trier, Wong Kar-Wai... i tuziny innych. Chłonąłem każdy obraz i dźwięk, a Światowid okazał się kuźnią, w której uformował się mój filmowy gust.
Minęło ćwierć wieku. Pora wrócić w te mury, usiąść pod tym samym stropem -- i obejrzeć kilka filmów, które właśnie w Światowidzie zobaczyłem po raz pierwszy. Jak ogląda się je dziś? Jak zmieniłem się ja? Jak zmieniliśmy się jako widzowie? Jak zmienił się świat?
Zapraszam Was na filmowy flashback. Przeżyjmy to jeszcze raz!
Michał Oleszczyk, Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego & Podkast SpoilerMaster
La grazia - przedpremiera
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Łowca jeleni
Michael (Robert De Niro), Steven (John Savage) i Nick (Christopher Walken) to młodzi pracownicy fabryki w Pensylwanii. Wszyscy dostają powołanie do wojska na wojnę w Wietnamie. Jeszcze przed wyjazdem Steven poślubia ciężarną Angelę (Rutanya Alda), a ich przyjęcie ślubne jest zarazem przyjęciem pożegnalnym. Po pewnym czasie spędzonym w Wietnamie przyjaciele wpadają w pułapkę Wietkongu i trafiają do obozu jenieckiego, gdzie zostają zmuszeni do gry w rosyjską ruletkę między sobą.
Mała Amelia
Amelia to mała belgijska dziewczynka urodzona w Japonii. Dzięki swojej przyjaciółce Nishio-san świat jest dla niej pełen przygód i odkryć. Jednak w dniu trzecich urodzin pewne wydarzenie zmienia bieg jej życia. Bo w tym wieku rozstrzyga się wszystko, zarówno szczęście, jak i tragedia. Na podstawie powieści Amélie Nothomb.
Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej - przedpremiera
„Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” to czuły portret współczesnych młodych ludzi, który zachwycił jury i krytyków podczas 50. edycji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Produkcja została wyróżniona nagrodami Dziennikarzy i Dziennikarek, za najlepszą reżyserię, za drugoplanową rolę kobiecą, a także uhonorowana „Złotym Pazurem im. Andrzeja Żuławskiego” oraz nagrodą „W Punkt” portalu Onet. „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” to intymna opowieść o czwórce rodzeństwa, które poszukuje własnych ścieżek i buduje swoją tożsamość.
Za reżyserię odpowiada Emi Buchwald, która za swoje krótkie metraże została nagrodzona na festiwalach Młodzi i Film, Nowych Horyzontach oraz Warszawskim Festiwalu Filmowym. Jej znakomity debiut porównywany jest do uwielbianych przez widzów filmów: „Najgorszy człowiek na świecie” oraz „Frances Ha”. W rolach głównych: Bartłomiej Deklewa, Karolina Rzepa, Izabella Dudziak oraz debiutujący na wielkim ekranie Tymoteusz Rożynek znany pod pseudonimem Szczyl.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Za reżyserię odpowiada Emi Buchwald, która za swoje krótkie metraże została nagrodzona na festiwalach Młodzi i Film, Nowych Horyzontach oraz Warszawskim Festiwalu Filmowym. Jej znakomity debiut porównywany jest do uwielbianych przez widzów filmów: „Najgorszy człowiek na świecie” oraz „Frances Ha”. W rolach głównych: Bartłomiej Deklewa, Karolina Rzepa, Izabella Dudziak oraz debiutujący na wielkim ekranie Tymoteusz Rożynek znany pod pseudonimem Szczyl.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
PISFxMDAG: 21 x Nowy Jork
Kim naprawdę są osoby podróżujące nowojorskim metrem? Piotr Stasik skierował kamerę na 21 przypadkowych osób wyłonionych z tłumu pasażerów. Jak wyglądają ich intymne relacje? Jakie są ich seksualne pragnienia? Nowy Jork widziany okiem reżysera jest kłębowiskiem namiętności, ale i rozczarowań. Ten wielopoziomowy film o samotności, tęsknocie za emocjami, i potrzebie komunikacji jest też lustrem, w którym możemy się przejrzeć, jeśli... starczy nam odwagi.
PISFxMDAG: Lombard
Poruszająca i pełna humoru komedia dokumentalna o ludziach, którzy walczą o przetrwanie, pomagając jednocześnie innym. Jola i Wiesiek to para w życiu i biznesie z Bytomia. Wraz z pracownikami prowadzą prawdopodobnie największy lombard w Europie. Czas jego świetności minął wraz z zamknięciem okolicznych kopalni i szerzącym się w mieście bezrobociem. Choć lombard przynosi straty, staje się ważnym centrum życia dzielnicy. W obliczu katastrofy właściciele podejmują próbę ratowania biznesu i miłości.
PISFxMDAG: Pianoforte + spotkanie z reżyserem
Ogromne emocje i szansa, która zdarza się raz w życiu. W trakcie eliminacji jest ich 160, do finału trafia zaledwie 12 osób. Konkurs Chopinowski jest najbardziej prestiżowym wydarzeniem tego typu na świecie. Odbywa się co pięć lat w Warszawie i biorą w nim udział największej sławy pianiści i pianistki. Na pierwszym planie w filmie znajdują się młodzi uczestnicy konkursu z różnych stron świata i ich marzenia. To wciągająca opowieść o dojrzewaniu, buncie i muzyce w cieniu ogromnych oczekiwań.
PISFxMDAG: Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa
Prawdziwa historia Wandy Rutkiewicz, pierwszej kobiety świata i pierwszej osoby z Polski na najwyższych szczytach ziemi – opowiedziana przez nią samą. Wanda bez zaproszenia wkroczyła w męski świat wypraw wysokogórskich i zapłaciła za to najwyższą cenę. Reżyserka filmu, która sama jest alpinistką, wyrusza w Himalaje śladami Wandy. Wskazówką do poszukiwań jest audio-pamiętnik bohaterki znaleziony wśród sterty materiałów archiwalnych. Wanda zaginęła 30 lat temu. Jej ciało nigdy nie zostało odnalezione. Niektórzy twierdzą, że została w klasztorze buddyjskim. Film eksploruje jej życie i tajemnicę z udziałem znanych wspinaczy: Reinholda Messnera, Krzysztofa Wielickiego i Carlosa Carsolio, a także bliskich jej kobiet: siostry Janiny Fies i menadżerki Marion Feik.
Psoty
Frania ma 13 lat i choć niczego jej nie brakuje, czuje się samotna i nierozumiana – zarówno przez rówieśników, jak i zapracowanych rodziców. W dniu urodzin, podczas podróży samochodem z mamą, przypadkowo potrącają bezpańskiego psa. Dziewczynka natychmiast rusza mu na pomoc, nadaje imię Sprytek i zabiera do weterynarza. Okazuje się, że zwierzak wymaga leczenia i powinien trafić do schroniska. Gdy mama stanowczo sprzeciwia się adopcji, Frania postanawia działać na własną rękę – wymyka się z psem z placówki.
Z pomocą koleżanki i jej starszego brata ukrywa się przed rodzicami oraz pracownikami schroniska, którzy ruszają jej tropem. Dziewczynka zaczyna publikować w sieci filmiki z udziałem Sprytka, który szybko zdobywa popularność i staje się gwiazdą internetu. Całe to zamieszanie sprawia, że rodzice Frani, zmuszeni do współpracy, zbliżają się do siebie i na nowo budują rodzinne więzi.
Z pomocą koleżanki i jej starszego brata ukrywa się przed rodzicami oraz pracownikami schroniska, którzy ruszają jej tropem. Dziewczynka zaczyna publikować w sieci filmiki z udziałem Sprytka, który szybko zdobywa popularność i staje się gwiazdą internetu. Całe to zamieszanie sprawia, że rodzice Frani, zmuszeni do współpracy, zbliżają się do siebie i na nowo budują rodzinne więzi.
Rodzina do wynajęcia
Amerykański aktor mieszkający w Tokio podejmuje pracę dla japońskiej agencji jako "członek rodziny do wynajęcia".
SEANS NA BIS: Ścieżki życia
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
SEANS PRZYJAZNY SENSORYCZNIE: Mała Amelia
Amelia to mała belgijska dziewczynka urodzona w Japonii. Dzięki swojej przyjaciółce Nishio-san świat jest dla niej pełen przygód i odkryć. Jednak w dniu trzecich urodzin pewne wydarzenie zmienia bieg jej życia. Bo w tym wieku rozstrzyga się wszystko, zarówno szczęście, jak i tragedia. Na podstawie powieści Amélie Nothomb.
SEANS PRZYJAZNY SENSORYCZNIE: Psoty
Frania ma 13 lat i choć niczego jej nie brakuje, czuje się samotna i nierozumiana – zarówno przez rówieśników, jak i zapracowanych rodziców. W dniu urodzin, podczas podróży samochodem z mamą, przypadkowo potrącają bezpańskiego psa. Dziewczynka natychmiast rusza mu na pomoc, nadaje imię Sprytek i zabiera do weterynarza. Okazuje się, że zwierzak wymaga leczenia i powinien trafić do schroniska. Gdy mama stanowczo sprzeciwia się adopcji, Frania postanawia działać na własną rękę – wymyka się z psem z placówki.
Z pomocą koleżanki i jej starszego brata ukrywa się przed rodzicami oraz pracownikami schroniska, którzy ruszają jej tropem. Dziewczynka zaczyna publikować w sieci filmiki z udziałem Sprytka, który szybko zdobywa popularność i staje się gwiazdą internetu. Całe to zamieszanie sprawia, że rodzice Frani, zmuszeni do współpracy, zbliżają się do siebie i na nowo budują rodzinne więzi.
Z pomocą koleżanki i jej starszego brata ukrywa się przed rodzicami oraz pracownikami schroniska, którzy ruszają jej tropem. Dziewczynka zaczyna publikować w sieci filmiki z udziałem Sprytka, który szybko zdobywa popularność i staje się gwiazdą internetu. Całe to zamieszanie sprawia, że rodzice Frani, zmuszeni do współpracy, zbliżają się do siebie i na nowo budują rodzinne więzi.
SKOCZ Z BAJTLEM DO KINA: Dźwięki miłości
Ángela i Héctor to kochająca się para, która po narodzinach dziecka staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Choć oboje robią wszystko, co w ich mocy, by ocalić swój związek, codzienność wystawia ich miłość na ciężką próbę. To piękna, uniwersalna i poruszająca opowieść o tym, jak nawet najsilniejsze uczucia mogą zostać zachwiane przez zwyczajne życie oraz wyjątkowo czułe i subtelne spojrzenie na rodzicielstwo – pełne niuansów i prawdziwych emocji.
SKOCZ Z BAJTLEM DO KINA: Hamnet
Anglia, rok 1580. Zubożały nauczyciel łaciny William Szekspir poznaje niezależną duchem Agnes. Para zakochuje się w sobie i rozpoczyna gorący romans, który prowadzi do ślubu i narodzin trójki dzieci. Jednak gdy Will wyrusza do odległego Londynu, aby rozwinąć swoją karierę teatralną, Agnes zostaje sama ze wszystkimi domowymi obowiązkami. Kiedy dochodzi do tragedii, niegdyś silna więź między małżonkami zostaje poddana próbie, a ich wspólne doświadczenia stają się inspiracją do stworzenia ponadczasowego arcydzieła Szekspira, "Hamleta".
SKOCZ Z BAJTLEM DO KINA: Rodzina do wynajęcia
Amerykański aktor mieszkający w Tokio podejmuje pracę dla japońskiej agencji jako "członek rodziny do wynajęcia".
SPOTKANIE FILOZOFICZNE: La grazia
„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność.
Ścieżki życia
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Tajny agent - przedpremiera
Brazylia, rok 1977. Marcelo, ekspert technologiczny po czterdziestce, jest w trakcie ucieczki. Przybywa do Recife w tygodniu karnawału, mając nadzieję na ponowne spotkanie z synem, ale szybko zdaje sobie sprawę, że miasto to nie jest spokojną przystanią, której szuka.
To, co zabijasz
Ali (EkinKoç), po latach nieobecności wraca do rodzinnego miasta gdzie próbuje ułożyć swoje życie na nowo. Gdy jego matka umiera w tajemniczych okolicznościach zmuszony jest zmierzyć się z mrocznymi sekretami swoich bliskich. Pod wpływem emocji rozpoczyna własne śledztwo. Osaczony przez policję i nękany przez sumienie, Ali musi stawić czoła ciemnej stronie samego siebie. Jedyne wytchnienie znajduje w swojej samotni, gdzieś na odludziu w anatolijskich górach. Czy odnajdzie tam odpowiedzi na nękające go pytania? Czy tajemniczy mężczyzna, który zaoferuje pomoc w uprawie ziemi, pomoże Aliemu w rozwiązaniu zagadki? A może również pozwoli lepiej poznać samego siebie?
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Amrum
Amrum
Niemcy, 100 min.
reżyseria: Fatih Akin
scenariusz: Fatih Akin, Hark Böhm
zdjęcia: Karl Walter Lindenlaub
obsada: Jasper Billerbeck, Kian Köppke, Laura Tonke, Diane Kruger, Matthias Schweighöfer
Pokazy festiwalowe: Cannes 2025, Camerimage 2025
Nanning, dwunastoletni bohater najnowszego filmu Fatih Akina, to uosobienie porządnego chłopca z tamtych czasów, jest dobrze wychowany, posłuszny, kochający rodziców i narodowosocjalistyczną ojczyznę. Zbliżający się koniec drugiej wojny i bombardowania niemieckich miast to powód przeprowadzki z Hamburga na tytułową wyspę Amrum, do domu rodzinnego matki. Chłopcu nie jest łatwo zintegrować się z lokalną społecznością, która mówi niezrozumiałym dialektem i w przeciwieństwie do rodziców oraz wuja, partyjnego funkcjonariusza, sceptycznie podchodzi do nazistowskiej ideologii, szczególnie w obliczu coraz trudniejszych warunków codziennego życia. Po urodzeniu czwartego dziecka, w dniu samobójstwa Hitlera, matka Nanninga popada w głęboką depresję i odmawia przyjmowania pokarmów, mówiąc, że jedyne na co ma ochotę to bułka z masłem i miodem. Jak w klasycznej baśni syn staje przed nie lada wyzwaniem i trudnościami, które musi pokonać, aby spełnić jej życzenie.
Fatih Akin zaadaptował i wyreżyserował wspomnienia z dzieciństwa swojego przyjaciela i mentora, znanego niemieckiego aktora Harka Bohma, któremu, ze względu na podeszły wiek, nie starczyło sił na realizację tego projektu. Film jest opowieścią o przyspieszonym dorastaniu w niełatwych czasach i nietypowym miejscu. Mieszkańcy wyspy Amrum mówią zagrożonym wymarciem północnofryzyjskim dialektem zwanym Öömrang. Ich rytm życia wyznaczają tu nie tylko typowe codzienne czynności, ale też przypływy i odpływy morza, odcinające wyspę od kontynentu. Wielkim atutem filmu, który swoją premierę miał podczas ostatniego festiwalu w Cannes w sekcji Un certain regard, są znakomite zdjęcia Karla Waltera Lindenlauba podkreślające surową urodę tego niezwykłego miejsca.
Fatih Akin to niemiecki reżyser, scenarzysta i producent filmowy pochodzenia tureckiego, urodzony w Hamburgu w 1973 roku. Studiował komunikację wizualną na hamburskiej Akademii Sztuk Pięknych, a jego kariera rozpoczęła się od filmów krótkometrażowych, zanim wyreżyserował swój pierwszy pełnometrażowy film Krótko i bezboleśnie w 1998 roku. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród, w tym Złotego Niedźwiedzia za obraz Głową w mur (2004) i Nagrody za Najlepszy Scenariusz w Cannes za Na krawędzi nieba (2007) oraz Złotego Globu za Najlepszy Film Nieanglojęzyczny W ułamku sekundy (2017).
Niemcy, 100 min.
reżyseria: Fatih Akin
scenariusz: Fatih Akin, Hark Böhm
zdjęcia: Karl Walter Lindenlaub
obsada: Jasper Billerbeck, Kian Köppke, Laura Tonke, Diane Kruger, Matthias Schweighöfer
Pokazy festiwalowe: Cannes 2025, Camerimage 2025
Nanning, dwunastoletni bohater najnowszego filmu Fatih Akina, to uosobienie porządnego chłopca z tamtych czasów, jest dobrze wychowany, posłuszny, kochający rodziców i narodowosocjalistyczną ojczyznę. Zbliżający się koniec drugiej wojny i bombardowania niemieckich miast to powód przeprowadzki z Hamburga na tytułową wyspę Amrum, do domu rodzinnego matki. Chłopcu nie jest łatwo zintegrować się z lokalną społecznością, która mówi niezrozumiałym dialektem i w przeciwieństwie do rodziców oraz wuja, partyjnego funkcjonariusza, sceptycznie podchodzi do nazistowskiej ideologii, szczególnie w obliczu coraz trudniejszych warunków codziennego życia. Po urodzeniu czwartego dziecka, w dniu samobójstwa Hitlera, matka Nanninga popada w głęboką depresję i odmawia przyjmowania pokarmów, mówiąc, że jedyne na co ma ochotę to bułka z masłem i miodem. Jak w klasycznej baśni syn staje przed nie lada wyzwaniem i trudnościami, które musi pokonać, aby spełnić jej życzenie.
Fatih Akin zaadaptował i wyreżyserował wspomnienia z dzieciństwa swojego przyjaciela i mentora, znanego niemieckiego aktora Harka Bohma, któremu, ze względu na podeszły wiek, nie starczyło sił na realizację tego projektu. Film jest opowieścią o przyspieszonym dorastaniu w niełatwych czasach i nietypowym miejscu. Mieszkańcy wyspy Amrum mówią zagrożonym wymarciem północnofryzyjskim dialektem zwanym Öömrang. Ich rytm życia wyznaczają tu nie tylko typowe codzienne czynności, ale też przypływy i odpływy morza, odcinające wyspę od kontynentu. Wielkim atutem filmu, który swoją premierę miał podczas ostatniego festiwalu w Cannes w sekcji Un certain regard, są znakomite zdjęcia Karla Waltera Lindenlauba podkreślające surową urodę tego niezwykłego miejsca.
Fatih Akin to niemiecki reżyser, scenarzysta i producent filmowy pochodzenia tureckiego, urodzony w Hamburgu w 1973 roku. Studiował komunikację wizualną na hamburskiej Akademii Sztuk Pięknych, a jego kariera rozpoczęła się od filmów krótkometrażowych, zanim wyreżyserował swój pierwszy pełnometrażowy film Krótko i bezboleśnie w 1998 roku. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród, w tym Złotego Niedźwiedzia za obraz Głową w mur (2004) i Nagrody za Najlepszy Scenariusz w Cannes za Na krawędzi nieba (2007) oraz Złotego Globu za Najlepszy Film Nieanglojęzyczny W ułamku sekundy (2017).
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Babystar
Babystar
Niemcy, 98 min.
reżyseria: Joscha Bongard
scenariusz: Joscha Bongard, Nicole Rüthers
zdjęcia: Jakob Sinsel
obsada - Maja Bons, Bea Brocks, Liliom Lewald, Joy Ewulu,
Pokazy festiwalowe - Toronto 2025, Hamburg 2025, Warszawa 2025
Szesnastoletnia Luca jest gwiazdą mediów społecznościowych. Jak przekonują zdjęcia, filmy i posty na Instagramie prowadzi, wraz ze swoimi rodzicami, idealne życie. Ich firma influenserska „our_bright_life” to rodzinny, świetnie prosperujący biznes. Dzięki niemu rodzicom udało się osiągnąć nie tylko finansowy sukces, ale także awans społeczny, o czym przypominają córce, gdy ta próbuje schronić się przed wszędobylskim okiem kamery i zawalczyć o minimalną choćby niezależność. Dziewczyna nie ma praktycznie żadnych kontaktów z rówieśnikami, a jedynym jej powiernikiem jest jej własny awatar. Kiedy więc buntuje się i na kilka dni ucieka z domu do hotelu, aby móc spotkać się z realnymi ludźmi, harmonijny świat wspaniałej rodziny zaczyna się walić. Remedium na niesubordynację Luki ma być powiększenie rodziny i uczynienie z dziecka, które się urodzi, nowego centrum instagramowej uwagi.
„W świecie, w którym prywatność staje się towarem, a rodzinne życie treścią do sprzedaży, film "Babystar" Joschy Bongarda stawia niewygodne pytania o granice internetowej obecności. To satyra na rzeczywistość, w której dzieci rodzą się przed kamerą, a miłość i intymność przeliczane są na zasięgi.” - pisze o filmie Joscha Bongarda Karolina Stankiewicz w Wirtualnej Polsce, a sam reżyser dodaje: „To nie jest film o złych rodzicach, lecz o systemie, który ich do pewnych działań zmusza. Żyjemy w późnym kapitalizmie popychającym ludzi do rzeczy, których inaczej by nie zrobili. Nie chodzi więc o jednostki, lecz o system kształtujący nasze wybory.”
Joscha Bongard, ur. w 1994 roku w Wolfsburgu, studiował reżyserię w Akademii Filmowej Badenii-Wirtembergii; w 2020 roku był gościnnym studentem paryskiej szkoły filmowej La Fémis. Zadebiutował jako reżyser w 2022 roku filmem dokumentalnym Pornfluencer (2022). Babystar to jego pierwszy film fabularny.
Niemcy, 98 min.
reżyseria: Joscha Bongard
scenariusz: Joscha Bongard, Nicole Rüthers
zdjęcia: Jakob Sinsel
obsada - Maja Bons, Bea Brocks, Liliom Lewald, Joy Ewulu,
Pokazy festiwalowe - Toronto 2025, Hamburg 2025, Warszawa 2025
Szesnastoletnia Luca jest gwiazdą mediów społecznościowych. Jak przekonują zdjęcia, filmy i posty na Instagramie prowadzi, wraz ze swoimi rodzicami, idealne życie. Ich firma influenserska „our_bright_life” to rodzinny, świetnie prosperujący biznes. Dzięki niemu rodzicom udało się osiągnąć nie tylko finansowy sukces, ale także awans społeczny, o czym przypominają córce, gdy ta próbuje schronić się przed wszędobylskim okiem kamery i zawalczyć o minimalną choćby niezależność. Dziewczyna nie ma praktycznie żadnych kontaktów z rówieśnikami, a jedynym jej powiernikiem jest jej własny awatar. Kiedy więc buntuje się i na kilka dni ucieka z domu do hotelu, aby móc spotkać się z realnymi ludźmi, harmonijny świat wspaniałej rodziny zaczyna się walić. Remedium na niesubordynację Luki ma być powiększenie rodziny i uczynienie z dziecka, które się urodzi, nowego centrum instagramowej uwagi.
„W świecie, w którym prywatność staje się towarem, a rodzinne życie treścią do sprzedaży, film "Babystar" Joschy Bongarda stawia niewygodne pytania o granice internetowej obecności. To satyra na rzeczywistość, w której dzieci rodzą się przed kamerą, a miłość i intymność przeliczane są na zasięgi.” - pisze o filmie Joscha Bongarda Karolina Stankiewicz w Wirtualnej Polsce, a sam reżyser dodaje: „To nie jest film o złych rodzicach, lecz o systemie, który ich do pewnych działań zmusza. Żyjemy w późnym kapitalizmie popychającym ludzi do rzeczy, których inaczej by nie zrobili. Nie chodzi więc o jednostki, lecz o system kształtujący nasze wybory.”
Joscha Bongard, ur. w 1994 roku w Wolfsburgu, studiował reżyserię w Akademii Filmowej Badenii-Wirtembergii; w 2020 roku był gościnnym studentem paryskiej szkoły filmowej La Fémis. Zadebiutował jako reżyser w 2022 roku filmem dokumentalnym Pornfluencer (2022). Babystar to jego pierwszy film fabularny.
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Bohaterka
Bohaterka / Heldin
Szwajcaria, Niemcy, 92 min.
scenariusz i reżyseria: Petra Volpe
zdjęcia: Judith Kaufmann
obsada: Leonie Benesch, Sonja Riesen, Selma Jamal Aldin, Alireza Bayram
Pokazy festiwalowe: Berlin 2025, Zurych 2025, Camerimage 2025
Florię Lind, pielęgniarkę pracującą na oddziale chirurgicznym szpitala w Zurychu, poznajemy, kiedy rozpoczyna nocny dyżur. Z powodu braków w personelu medycznym jest przeciążona pracą. Pacjenci oczekują empatii i uwagi, a Floria stara się sprostać tym wymaganiom, choć czasami wyzwania, z którymi musi się mierzyć, są ponad jej siły. Dzięki temu, że kamera, nie opuszcza bohaterki ani na chwilę, jesteśmy w środku wydarzeń i odpowiedzialność za zdrowie i życie pacjentów staje się także naszym udziałem. Niezwykła dynamika filmu oddaje dramaturgię szpitalnej rzeczywistości: nic nie może poczekać do jutra, nie może być przesunięte na dogodniejszy czas czy bardziej sprzyjające okoliczności. Twórcy filmu, jak w klasycznym thrillerze, umiejętnie budują napięcie wokół obowiązków pielęgniarki, której przemęczenie nieuchronnie zwiastuje nieszczęście.
Reżyserka i autorka scenariusza, Petra Volpe opowiada o pracy w zawodzie, którego nie da się zastąpić. Jej film jest z jednej strony hołdem dla pielęgniarek, ratowników medycznych i lekarek, z drugiej ostrzeżeniem przed sytuacją, w jakiej znajduje się coraz więcej szpitali i placówek opiekuńczych. Braki kadrowe dotyczą systemów opieki zdrowotnej w całej Europie i będą stale rosnąć. W tytułową „Bohaterkę” wciela się Leonie Benesch, znakomita aktorka znana polskim widzom z głównej roli w filmie „Pokój nauczycielski”. Film jest szwajcarskim kandydatem do Oscara.
Petra Volpe, ur. 1970, studiowała sztukę w Szkole Sztuki i Projektowania F+F w Zurychu oraz dramaturgię i scenopisarstwo na Uniwersytecie Filmowym im. Konrada Wolfa w Babelsbergu w Poczdamie. Zadebiutowała w 1999 filmem Der Kuss (Pocałunek), ale to nakręcony w 2017 Boski porządek przyniósł jej uznanie zarówno krytyki (Szwajcarska Nagroda Filmowa za Najlepszy Scenariusz) jak i publiczności. Film był pokazywany w wielu krajach, także w Polsce. Heldin jest jej kolejnym obrazem.
Szwajcaria, Niemcy, 92 min.
scenariusz i reżyseria: Petra Volpe
zdjęcia: Judith Kaufmann
obsada: Leonie Benesch, Sonja Riesen, Selma Jamal Aldin, Alireza Bayram
Pokazy festiwalowe: Berlin 2025, Zurych 2025, Camerimage 2025
Florię Lind, pielęgniarkę pracującą na oddziale chirurgicznym szpitala w Zurychu, poznajemy, kiedy rozpoczyna nocny dyżur. Z powodu braków w personelu medycznym jest przeciążona pracą. Pacjenci oczekują empatii i uwagi, a Floria stara się sprostać tym wymaganiom, choć czasami wyzwania, z którymi musi się mierzyć, są ponad jej siły. Dzięki temu, że kamera, nie opuszcza bohaterki ani na chwilę, jesteśmy w środku wydarzeń i odpowiedzialność za zdrowie i życie pacjentów staje się także naszym udziałem. Niezwykła dynamika filmu oddaje dramaturgię szpitalnej rzeczywistości: nic nie może poczekać do jutra, nie może być przesunięte na dogodniejszy czas czy bardziej sprzyjające okoliczności. Twórcy filmu, jak w klasycznym thrillerze, umiejętnie budują napięcie wokół obowiązków pielęgniarki, której przemęczenie nieuchronnie zwiastuje nieszczęście.
Reżyserka i autorka scenariusza, Petra Volpe opowiada o pracy w zawodzie, którego nie da się zastąpić. Jej film jest z jednej strony hołdem dla pielęgniarek, ratowników medycznych i lekarek, z drugiej ostrzeżeniem przed sytuacją, w jakiej znajduje się coraz więcej szpitali i placówek opiekuńczych. Braki kadrowe dotyczą systemów opieki zdrowotnej w całej Europie i będą stale rosnąć. W tytułową „Bohaterkę” wciela się Leonie Benesch, znakomita aktorka znana polskim widzom z głównej roli w filmie „Pokój nauczycielski”. Film jest szwajcarskim kandydatem do Oscara.
Petra Volpe, ur. 1970, studiowała sztukę w Szkole Sztuki i Projektowania F+F w Zurychu oraz dramaturgię i scenopisarstwo na Uniwersytecie Filmowym im. Konrada Wolfa w Babelsbergu w Poczdamie. Zadebiutowała w 1999 filmem Der Kuss (Pocałunek), ale to nakręcony w 2017 Boski porządek przyniósł jej uznanie zarówno krytyki (Szwajcarska Nagroda Filmowa za Najlepszy Scenariusz) jak i publiczności. Film był pokazywany w wielu krajach, także w Polsce. Heldin jest jej kolejnym obrazem.
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Karla
Karla
Niemcy, 105 min.
reżyseria: Christina Tournatzés
scenariusz: Yvonne Görlach
zdjęcia: Florian Emmerich
obsada: Elise Krieps, Rainer Bock, Imogen Kogge, Torben Liebrecht, Katharina Schüttler
Pokazy festiwalowe: Monachium 2025, Saloniki 2025.
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda dla Najlepszej Reżyserki i za Najlepszy Scenariusz podczas Festiwalu Filmowego w Monachium w Konkursie Nowego Kina Niemieckiego
Christina Tournatzés rozpoczyna swój debiut fabularny od sielankowej wręcz sceny. Podczas rodzinnej wycieczki za miasto 12-letnia Karla wyczekuje dogodnego momentu i ucieka przez łąki i pola, aby wieczorem dotrzeć do posterunku policji w Monachium i złożyć skargę – na ojca. Odmawia jednak podania funkcjonariuszom powodu, nalega na rozmowę z sędzią. Zanim zdecyduje się na ten dramatyczny krok czyta w bibliotece o przepisach prawa dotyczących „nieprzyzwoitych czynów” i w rozmowie z sędzią Lamy’im, którego wezwano późno w nocy, pyta czy dotyczą one także dzieci. Nie chce albo nie potrafi opisać tego, co wydarzyło się między nią a ojcem. Ani tej nocy na komisariacie, ani w biurze sędziego w kolejnych dniach. Karla trafia do domu dla dziewcząt prowadzonego przez siostry zakonne. Fakt, że Karla w surowych klasztornych warunkach czuje się bardziej komfortowo niż w domu z rodziną, sprawia, że sędzia zaczyna jej wierzyć i zaczyna traktować ją poważnie.
Zainspirowany prawdziwą historią z 1962 roku film przedstawia młodą dziewczynę, która znajduje w sobie odwagę, by bronić się i przeciwstawić się przemocy, która ją spotkała. Sprzeciwia się władzy ojca, milczeniu rodziny i społeczeństwu, które woli odwracać wzrok niż słuchać. Reżyserka rekonstruuje historię Karli z wyjątkowym wyczuciem: o krzywdzie, jaka ją spotkała, opowiada bez opisywania jej słowami i bez pokazywania obrazami. Determinacja walczącej o sprawiedliwość i życie wolne od przemocy dziewczyny jest imponująca, a jej godność i niezwykła bezgłośna siła budzą podziw i pokazują, że konsekwentny opór jest w stanie zmienić więcej niż wydawało się to możliwe.
Christina Tournatzés, ur. 1992 w Monachium, jest grecko-niemiecką reżyserką filmową i scenarzystką. Studiowała reżyserię w Akademii Mediów i Projektowania Macromedia w Monachium. Jej film dyplomowy, Cargo (2019) był wyświetlany na wielu festiwalach i zdobył liczne nagrody. Karla to jej debiut fabularny, który zwyciężył w sekcji Nowe Kino Niemieckie podczas Festiwalu Filmowego w Monachium.
Niemcy, 105 min.
reżyseria: Christina Tournatzés
scenariusz: Yvonne Görlach
zdjęcia: Florian Emmerich
obsada: Elise Krieps, Rainer Bock, Imogen Kogge, Torben Liebrecht, Katharina Schüttler
Pokazy festiwalowe: Monachium 2025, Saloniki 2025.
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda dla Najlepszej Reżyserki i za Najlepszy Scenariusz podczas Festiwalu Filmowego w Monachium w Konkursie Nowego Kina Niemieckiego
Christina Tournatzés rozpoczyna swój debiut fabularny od sielankowej wręcz sceny. Podczas rodzinnej wycieczki za miasto 12-letnia Karla wyczekuje dogodnego momentu i ucieka przez łąki i pola, aby wieczorem dotrzeć do posterunku policji w Monachium i złożyć skargę – na ojca. Odmawia jednak podania funkcjonariuszom powodu, nalega na rozmowę z sędzią. Zanim zdecyduje się na ten dramatyczny krok czyta w bibliotece o przepisach prawa dotyczących „nieprzyzwoitych czynów” i w rozmowie z sędzią Lamy’im, którego wezwano późno w nocy, pyta czy dotyczą one także dzieci. Nie chce albo nie potrafi opisać tego, co wydarzyło się między nią a ojcem. Ani tej nocy na komisariacie, ani w biurze sędziego w kolejnych dniach. Karla trafia do domu dla dziewcząt prowadzonego przez siostry zakonne. Fakt, że Karla w surowych klasztornych warunkach czuje się bardziej komfortowo niż w domu z rodziną, sprawia, że sędzia zaczyna jej wierzyć i zaczyna traktować ją poważnie.
Zainspirowany prawdziwą historią z 1962 roku film przedstawia młodą dziewczynę, która znajduje w sobie odwagę, by bronić się i przeciwstawić się przemocy, która ją spotkała. Sprzeciwia się władzy ojca, milczeniu rodziny i społeczeństwu, które woli odwracać wzrok niż słuchać. Reżyserka rekonstruuje historię Karli z wyjątkowym wyczuciem: o krzywdzie, jaka ją spotkała, opowiada bez opisywania jej słowami i bez pokazywania obrazami. Determinacja walczącej o sprawiedliwość i życie wolne od przemocy dziewczyny jest imponująca, a jej godność i niezwykła bezgłośna siła budzą podziw i pokazują, że konsekwentny opór jest w stanie zmienić więcej niż wydawało się to możliwe.
Christina Tournatzés, ur. 1992 w Monachium, jest grecko-niemiecką reżyserką filmową i scenarzystką. Studiowała reżyserię w Akademii Mediów i Projektowania Macromedia w Monachium. Jej film dyplomowy, Cargo (2019) był wyświetlany na wielu festiwalach i zdobył liczne nagrody. Karla to jej debiut fabularny, który zwyciężył w sekcji Nowe Kino Niemieckie podczas Festiwalu Filmowego w Monachium.
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Niech żyje przyjaźń!
Niech żyje przyjaźń! / Feste und Freunde: Ein Hoch auf uns!
Niemcy, 107 min.
reżyseria: David Dietl
scenariusz: Elena Senft
zdjęcia: Holly Fink
obsada: Laura Tonke, Jasmin Shakeri, Annette Frier, Mikołaj Ofczarek, Henning Flüsloh
Pokazy festiwalowe: Essen 2025, Monachium 2025.
Film Davida Dietla to remake duńskiego filmu „Długa historia w skrócie”. Akcja filmu zaczyna się w 2019 roku, u progu pandemii, którą reżyser wkomponowuje w fabułę opowieści o grupie przyjaciół i ich mniej lub bardziej skomplikowanych relacjach. Osią filmu jest Ellen, singielka poszukująca miłości i to z jej perspektywy poznajemy powiązane z nią osoby i epizody z ich życia. Tłem do tego zbiorowego portretu niemieckiej klasy średniej są różne uroczystości, imprezy urodzinowe czy towarzyskie spotkania bez specjalnej okazji. To podczas nich poznajemy wydarzenia z życia różnych przyjaciół. Dialogi między nimi płyną swobodnie, ich rozmowy dotyczą zarówno rzeczy ważnych, jak i tych błahych. Poczucie wspólnoty łączy i pozwala wszystkim wrócić do codziennego życia z poczuciem wzmocnienia. Umiejętność celebrowania bycia razem, także wtedy, gdy było to zabronione, daje obrazowi Dietla niezwykle pozytywną energię, która nie znika nawet wtedy, gdy pojawiają się konflikty, dramaty i niespodziewane zawirowania emocjonalne.
„Ludzie kochają się, kłócą i potem godzą, teraz jest czas, by pielęgnować swoją przyjaźń - mówił w jednym z wywiadów reżyser - Ludzie są szczęśliwsi, jeśli spędzają dużo czasu z przyjaciółmi. Nie traćcie więc nadziei, nawet w trudnych chwilach. Starajcie się świętować i tworzyć jak najwięcej pięknych wspomnień, bo to właśnie one pozostaną w waszej pamięci na całe życie”. Wielkim atutem tej nietypowej „komedii romantycznej” są wybitni aktorzy, tworzący wyraziste postaci balansujące między radościami i kryzysami codziennego życia.
David Dietl, ur. 1979 w Los Angeles, studiował reżyserię w Niemieckiej Akademii Filmu i Telewizji w Berlinie. W 2007 roku wyreżyserował dramat dokumentalny Auf Nummer sicher? dla telewizji ZDF. Zadebiutował w 2013 roku filmem fabularnym König von Deutschland. Feste und Freunde to jego kolejny obraz.
Niemcy, 107 min.
reżyseria: David Dietl
scenariusz: Elena Senft
zdjęcia: Holly Fink
obsada: Laura Tonke, Jasmin Shakeri, Annette Frier, Mikołaj Ofczarek, Henning Flüsloh
Pokazy festiwalowe: Essen 2025, Monachium 2025.
Film Davida Dietla to remake duńskiego filmu „Długa historia w skrócie”. Akcja filmu zaczyna się w 2019 roku, u progu pandemii, którą reżyser wkomponowuje w fabułę opowieści o grupie przyjaciół i ich mniej lub bardziej skomplikowanych relacjach. Osią filmu jest Ellen, singielka poszukująca miłości i to z jej perspektywy poznajemy powiązane z nią osoby i epizody z ich życia. Tłem do tego zbiorowego portretu niemieckiej klasy średniej są różne uroczystości, imprezy urodzinowe czy towarzyskie spotkania bez specjalnej okazji. To podczas nich poznajemy wydarzenia z życia różnych przyjaciół. Dialogi między nimi płyną swobodnie, ich rozmowy dotyczą zarówno rzeczy ważnych, jak i tych błahych. Poczucie wspólnoty łączy i pozwala wszystkim wrócić do codziennego życia z poczuciem wzmocnienia. Umiejętność celebrowania bycia razem, także wtedy, gdy było to zabronione, daje obrazowi Dietla niezwykle pozytywną energię, która nie znika nawet wtedy, gdy pojawiają się konflikty, dramaty i niespodziewane zawirowania emocjonalne.
„Ludzie kochają się, kłócą i potem godzą, teraz jest czas, by pielęgnować swoją przyjaźń - mówił w jednym z wywiadów reżyser - Ludzie są szczęśliwsi, jeśli spędzają dużo czasu z przyjaciółmi. Nie traćcie więc nadziei, nawet w trudnych chwilach. Starajcie się świętować i tworzyć jak najwięcej pięknych wspomnień, bo to właśnie one pozostaną w waszej pamięci na całe życie”. Wielkim atutem tej nietypowej „komedii romantycznej” są wybitni aktorzy, tworzący wyraziste postaci balansujące między radościami i kryzysami codziennego życia.
David Dietl, ur. 1979 w Los Angeles, studiował reżyserię w Niemieckiej Akademii Filmu i Telewizji w Berlinie. W 2007 roku wyreżyserował dramat dokumentalny Auf Nummer sicher? dla telewizji ZDF. Zadebiutował w 2013 roku filmem fabularnym König von Deutschland. Feste und Freunde to jego kolejny obraz.
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Światło
Światło / Das Licht,
Niemcy, 162 min.
scenariusz i reżyseria: Tom Tykwer
zdjęcia: Christian Almesberger.
obsada: Nicolette Krebitz, Lars Eidinger, Tala Al-Deen, Elke Biesendorfer, Julius Gause
Pokazy festiwalowe: Berlin 2025, Essen 2025
Ojciec, Tim to spokojny i wyluzowany dyrektor kreatywny w agencji reklamowej, która sprzedaje wielkim korporacjom koncepcje marketingowe z progresywnymi hasłami. W przeciwieństwie do niego matka, Milena jest zestresowaną pracowniczką organizacji pomocowych działających w Afryce i podróżuje bez ustanku między Berlinem a Nairobi, gdzie przygotowuje projekt teatralny. Ich dzieci to stereotypowi nastolatkowie: Jon spędza dnie na graniu w VRze, bo funkcjonowanie w świecie rzeczywistym jest dla niego, niezwykle nieśmiałego chłopca, za trudne. Jego siostra bliźniaczka, Frieda spędza noce w klubach z przyjaciółmi, nie stroniąc od wszelkich możliwych używek, co nie przeszkadza jej angażować się w akcje w obronie klimatu. Każdy z członków tej berlińskiej rodziny jest tak bardzo zajęty sobą i swoimi problemami, że nikt przez dłuższy czas nie zauważa leżącego w kuchni ciała zmarłej na atak serca polskiej gosposi. Wszyscy żałują, że nic nie wiedzieli o Mai i nie nawiązali z nią żadnej osobistej relacji. Kiedy więc na jej miejsce w ich życie wkracza nowa osoba, Farrah, uchodźczyni z Syrii, postanawiają to zmienić.
Pierwszy, od prawie dziesięciu lat, pełnometrażowy film Toma Tykwera, który otworzył ostatnie Berlinale, porusza szeroki zakres tematów: od migracji po aktywizm klimatyczny, od dojrzewania po kryzys wieku średniego, ale jest to też opowieść o dzisiejszych Niemczech i Berlinie. Reżyserowi – jak pisze w swojej recenzji Krzysztof Kwiatkowski w „Gazecie Wyborczej” - udało się stworzyć „wspaniały portret Berlina. Tykwer właściwie nie pokazuje niczego specjalnego(...) Bohaterowie Światła na rowerach wracają z pracy do domu, wybierają się do miejscowej knajpki na kolację, palą szlugi na tarasie szklanego biurowca. Ot, zwyczajna codzienność. A jednak odbija się w niej tętniące życiem miasto, gdzie każdy na własną rękę szuka szczęścia dla siebie i swoich bliskich, a jednak wszystkich łączy szacunek i tolerancja.”
Tom Tykwer urodził się w 1965 roku w Wuppertalu. Od 14 roku zaczął pracować w kinie, aby móc nocami bez ograniczeń oglądać ulubione filmy. W 1984 roku przenosi się do Berlina, gdzie prawie przez 10 lat prowadzi jedno z najbardziej znanych kin studyjnych: Moviemento. W 1993 roku powstaje jego pierwszy film pełnometrażowy, bardzo dobrze przyjęty przez krytyków: Die tödliche Maria. Wspólnie z dawnymi współpracownikami w 1994 roku zakłada agencję produkcji i dystrybucji filmowej X-Filme Creative Pool. Rok 1998 przynosi film: Biegnij Lola, biegnij, który staje się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym (osiem nagród i wyróżnień przyznanych podczas rozdania Niemieckiej Nagrody Filmowej) jak i komercyjnym. Na podstawie scenariusza Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza powstaje Niebo, a później kolejne filmy zrealizowane w Stanach Zjednoczonych: m.in. Pachnidło. W latach 2017-2025 współtworzył serial Babylon Berlin, jeden z największych sukcesów filmowych w swoim gatunku. Tom Tykwer jest także kompozytorem muzyki filmowej.
Niemcy, 162 min.
scenariusz i reżyseria: Tom Tykwer
zdjęcia: Christian Almesberger.
obsada: Nicolette Krebitz, Lars Eidinger, Tala Al-Deen, Elke Biesendorfer, Julius Gause
Pokazy festiwalowe: Berlin 2025, Essen 2025
Ojciec, Tim to spokojny i wyluzowany dyrektor kreatywny w agencji reklamowej, która sprzedaje wielkim korporacjom koncepcje marketingowe z progresywnymi hasłami. W przeciwieństwie do niego matka, Milena jest zestresowaną pracowniczką organizacji pomocowych działających w Afryce i podróżuje bez ustanku między Berlinem a Nairobi, gdzie przygotowuje projekt teatralny. Ich dzieci to stereotypowi nastolatkowie: Jon spędza dnie na graniu w VRze, bo funkcjonowanie w świecie rzeczywistym jest dla niego, niezwykle nieśmiałego chłopca, za trudne. Jego siostra bliźniaczka, Frieda spędza noce w klubach z przyjaciółmi, nie stroniąc od wszelkich możliwych używek, co nie przeszkadza jej angażować się w akcje w obronie klimatu. Każdy z członków tej berlińskiej rodziny jest tak bardzo zajęty sobą i swoimi problemami, że nikt przez dłuższy czas nie zauważa leżącego w kuchni ciała zmarłej na atak serca polskiej gosposi. Wszyscy żałują, że nic nie wiedzieli o Mai i nie nawiązali z nią żadnej osobistej relacji. Kiedy więc na jej miejsce w ich życie wkracza nowa osoba, Farrah, uchodźczyni z Syrii, postanawiają to zmienić.
Pierwszy, od prawie dziesięciu lat, pełnometrażowy film Toma Tykwera, który otworzył ostatnie Berlinale, porusza szeroki zakres tematów: od migracji po aktywizm klimatyczny, od dojrzewania po kryzys wieku średniego, ale jest to też opowieść o dzisiejszych Niemczech i Berlinie. Reżyserowi – jak pisze w swojej recenzji Krzysztof Kwiatkowski w „Gazecie Wyborczej” - udało się stworzyć „wspaniały portret Berlina. Tykwer właściwie nie pokazuje niczego specjalnego(...) Bohaterowie Światła na rowerach wracają z pracy do domu, wybierają się do miejscowej knajpki na kolację, palą szlugi na tarasie szklanego biurowca. Ot, zwyczajna codzienność. A jednak odbija się w niej tętniące życiem miasto, gdzie każdy na własną rękę szuka szczęścia dla siebie i swoich bliskich, a jednak wszystkich łączy szacunek i tolerancja.”
Tom Tykwer urodził się w 1965 roku w Wuppertalu. Od 14 roku zaczął pracować w kinie, aby móc nocami bez ograniczeń oglądać ulubione filmy. W 1984 roku przenosi się do Berlina, gdzie prawie przez 10 lat prowadzi jedno z najbardziej znanych kin studyjnych: Moviemento. W 1993 roku powstaje jego pierwszy film pełnometrażowy, bardzo dobrze przyjęty przez krytyków: Die tödliche Maria. Wspólnie z dawnymi współpracownikami w 1994 roku zakłada agencję produkcji i dystrybucji filmowej X-Filme Creative Pool. Rok 1998 przynosi film: Biegnij Lola, biegnij, który staje się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym (osiem nagród i wyróżnień przyznanych podczas rozdania Niemieckiej Nagrody Filmowej) jak i komercyjnym. Na podstawie scenariusza Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza powstaje Niebo, a później kolejne filmy zrealizowane w Stanach Zjednoczonych: m.in. Pachnidło. W latach 2017-2025 współtworzył serial Babylon Berlin, jeden z największych sukcesów filmowych w swoim gatunku. Tom Tykwer jest także kompozytorem muzyki filmowej.
TYDZIEŃ FILMU NIEMIECKIEGO 2026: Wpatrując się w słońce
Wpatrując się w słońce / In die Sonne schauen
Niemcy, 149 min.
reżyseria: Mascha Schilinski
scenariusz: Mascha Schilinski, Louise Peter
zdjęcia: Fabian Gamper
obsada: Hanna Heckt, Lea Drinda, Lena Urzendowsky, Luise Heyer, Laeni Geiseler
Pokazy festiwalowe: Cannes 2025, Bangkok 2025, Ateny 2025, Monachium 2025, Camerimage 2025
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Jury („Prix de la Jury”), Cannes 2025
Film przybliża losy czterech bohaterek – kobiet, które na przestrzeni ostatniego stulecia mieszkały w regionie Altmark w północnych Niemczech. W okresie Cesarstwa Niemieckiego dziesięcioletnia Alma dorasta w junkierskiej wielodzietnej rodzinie, otoczona siostrami i ludźmi pracującymi we dworze. Obserwuje patriarchalny system, w którym toczy się życie dorosłych, niewiele z niego rozumiejąc. Erika żyje w cieniu II wojny światowej, a gdy ta się kończy spogląda wstecz na swoje życie, nad brzegiem rzeki, w której zniknie wraz z innymi kobietami. Jej siostrzenica Angelika dorasta w dysfunkcyjnej NRD-owskiej rodzinie. Dziewczyna pragnąca zakosztować dorosłego życia przyciąga uwagę nie tylko swojego kuzyna, ale także jego ojca. Nelly i jej siostra Lena przyjechały do tego, podupadłego w międzyczasie, gospodarstwa z Berlina już po zjednoczeniu Niemiec. Dziewczynkę prześladują sny, w których pojawiają się wydarzenia z przeszłości, a kiedy wydarzy się tragiczny wypadek, granice między przeszłością a teraźniejszością całkowicie się zacierają.
Historia opowiadana przez Maschę Schilinski, ma formę mozaiki i jest opowieścią o duchach z przeszłości, w której wszystko, co skrywane, tłumione i wyparte, tkwi w świadomości i wcześniej czy później daje o sobie znać. Fizyczna i psychiczna przemoc wobec kobiet, ich ucisk i dyskryminacja pojawiają się mimochodem, ale zawsze mają wpływ na losy bohaterek filmu.
Po premierze na festiwalu w Cannes krytycy zwracali też uwagę na niezwykły wizualny styl filmowego obrazu, ziarnistość kadru czy wysmakowane zdjęcia kręcone kamerą otworkową. Fotografia jest też centralnym motywem tej historii: dokumentem epoki, narzędziem pamięci, medium do przywoływania przeszłości i obiektem, wokół którego toczy się ta opowieść.
Mascha Schilinski, ur. 1984 w Berlinie Zachodnim. W 2008 roku ukończyła kurs mistrzowski scenopisarstwa w Szkole Filmowej w Hamburgu. Po przeprowadzce do Berlina, pracowała jako niezależna scenarzystka seriali i filmów telewizyjnych. Zadebiutowała filmem Die Tochter (2017). Później pracowała jako kierownik obsady w agencji aktorskiej Gesichter w Poczdamie-Babelsbergu. Jest wykładowczynią w projekcie „Film macht Schule” (Film Tworzy Szkołę), inicjatywie, w ramach której filmowcy przekazują swoją wiedzę młodszym pokoleniom. Jej drugi film pełnometrażowy Wpatrując się w słońce (2025) zdobył Nagrodę Jury podczas festiwalu filmowego w Cannes.
Niemcy, 149 min.
reżyseria: Mascha Schilinski
scenariusz: Mascha Schilinski, Louise Peter
zdjęcia: Fabian Gamper
obsada: Hanna Heckt, Lea Drinda, Lena Urzendowsky, Luise Heyer, Laeni Geiseler
Pokazy festiwalowe: Cannes 2025, Bangkok 2025, Ateny 2025, Monachium 2025, Camerimage 2025
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Jury („Prix de la Jury”), Cannes 2025
Film przybliża losy czterech bohaterek – kobiet, które na przestrzeni ostatniego stulecia mieszkały w regionie Altmark w północnych Niemczech. W okresie Cesarstwa Niemieckiego dziesięcioletnia Alma dorasta w junkierskiej wielodzietnej rodzinie, otoczona siostrami i ludźmi pracującymi we dworze. Obserwuje patriarchalny system, w którym toczy się życie dorosłych, niewiele z niego rozumiejąc. Erika żyje w cieniu II wojny światowej, a gdy ta się kończy spogląda wstecz na swoje życie, nad brzegiem rzeki, w której zniknie wraz z innymi kobietami. Jej siostrzenica Angelika dorasta w dysfunkcyjnej NRD-owskiej rodzinie. Dziewczyna pragnąca zakosztować dorosłego życia przyciąga uwagę nie tylko swojego kuzyna, ale także jego ojca. Nelly i jej siostra Lena przyjechały do tego, podupadłego w międzyczasie, gospodarstwa z Berlina już po zjednoczeniu Niemiec. Dziewczynkę prześladują sny, w których pojawiają się wydarzenia z przeszłości, a kiedy wydarzy się tragiczny wypadek, granice między przeszłością a teraźniejszością całkowicie się zacierają.
Historia opowiadana przez Maschę Schilinski, ma formę mozaiki i jest opowieścią o duchach z przeszłości, w której wszystko, co skrywane, tłumione i wyparte, tkwi w świadomości i wcześniej czy później daje o sobie znać. Fizyczna i psychiczna przemoc wobec kobiet, ich ucisk i dyskryminacja pojawiają się mimochodem, ale zawsze mają wpływ na losy bohaterek filmu.
Po premierze na festiwalu w Cannes krytycy zwracali też uwagę na niezwykły wizualny styl filmowego obrazu, ziarnistość kadru czy wysmakowane zdjęcia kręcone kamerą otworkową. Fotografia jest też centralnym motywem tej historii: dokumentem epoki, narzędziem pamięci, medium do przywoływania przeszłości i obiektem, wokół którego toczy się ta opowieść.
Mascha Schilinski, ur. 1984 w Berlinie Zachodnim. W 2008 roku ukończyła kurs mistrzowski scenopisarstwa w Szkole Filmowej w Hamburgu. Po przeprowadzce do Berlina, pracowała jako niezależna scenarzystka seriali i filmów telewizyjnych. Zadebiutowała filmem Die Tochter (2017). Później pracowała jako kierownik obsady w agencji aktorskiej Gesichter w Poczdamie-Babelsbergu. Jest wykładowczynią w projekcie „Film macht Schule” (Film Tworzy Szkołę), inicjatywie, w ramach której filmowcy przekazują swoją wiedzę młodszym pokoleniom. Jej drugi film pełnometrażowy Wpatrując się w słońce (2025) zdobył Nagrodę Jury podczas festiwalu filmowego w Cannes.
W innym świecie
Przed nauczycielem szkoły podstawowej Michele Cortese zdaje się otwierać nowe życie. Po 35 latach nauczania w miejskiej dżungli, przeprowadza się ze stolicy Włoch do odległej sielskiej wioski Rupe w Parku Narodowym Abruzji. Przydział do pracy w Instytucie im. Cesidio Gentile jest spełnieniem jego marzeń. Ma nadzieję, że w tym spokojnym miejscu uda mu się znaleźć szczęście i odzyskać wiarę w wartość zawodu nauczyciela. Jednak życie w górach, i to w środku zimy, jest bardziej wymagające, niż mógł sądzić. Powoli pokonuje swe wielkomiejskie przyzwyczajenia i zżywa się z – początkowo podśmiewającymi się z niego - mieszkańcami wioski. Kiedy wszystko wydaje się iść w dobrym kierunku, nadchodzi niespodziewana wiadomość, że szkoła zostanie zamknięta w czerwcu z powodu braku zapisów. Rozpoczyna się wyścig z czasem, a pomysł na ocalenie szkoły wydaje się być mocno kontrowersyjny…
Wysokie i niskie tony
Thibaut (Benjamin Lavernhe) to światowej sławy dyrygent, który podróżuje po świecie. Kiedy dowiaduje się, że został adoptowany, odkrywa istnienie brata Jimmy'ego (Pierre Lottin), pracownika szkolnej stołówki, który gra na puzonie w orkiestrze dętej na północy Francji. Podobno dzieli ich wszystko oprócz miłości do muzyki. Wykrywając wyjątkowe zdolności swojego brata, Thibaut wyznacza sobie misję naprawienia niesprawiedliwości przeznaczenia...
ZAŚWIATY KINA: Córki dancingu
Dwie nastolatki – Złota i Srebrna – lądują w środku tętniącego muzyką, mieniącego się światłami neonów i cekinów świata warszawskich dancingów lat 80. Nie są to jednak zwyczajne dziewczyny, tylko syreny, które próbują poznać i zrozumieć, czym jest bycie kobietą w otaczającej je rzeczywistości. Dołączają do muzyków zespołu Figi i Daktyle, z dnia na dzień stając się sensacją nocnego życia stolicy. Pochłonięte przez miłość i rodzące się namiętności, na chwilę zapominają o swojej prawdziwej naturze. Ale wystarczy jedno złamane serce, by sytuacja wymknęła się spod kontroli...
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.