'

Sprawdź terminy wybranego wydarzenia


Grafika reklamowa
JESIENNY ALMANACH

120 min

Jesienny almanach

Węgry
1984, 119’
Tytuł oryginalny: Öszi almanach
reżyseria: Béla Tarr
scenariusz: Béla Tarr
zdjęcia: Sándor Kardos, Ferenc Pap, Buda Gulyás
muzyka: Mihály Víg
montaż: Ágnes Hranitzky
dźwięk: Péter Laczkovich
scenografia: Ágnes Hranitzky, Gyula Pauer
kostiumy: Gyula Pauer
obsada: Hédi Temessy, Erika Bodnár, Miklós B. Székely, Pál Hetényi, János Derzsi
produkcja: Mafilm Társulás Filmstúdió
nagrody: MFF Locarno 1984 – Ernest Artaria Award
wersja językowa: węgierska

Heidi, stara, bogata kobieta, mieszka ze swym synem, Janosem, który pojawia się tylko po wypłatę kieszonkowego oraz Anną, pełniącą rolę gospodyni, pielęgniarki i powiernicy.
Wprowadza się do nich Miklós, kochanek Anny. Mężczyzna postanawia oczarować starszą panią, by zdobyć jej względy i pieniądze.
W międzyczasie János przyprowadza do domu „lokatora” - swego przyjaciela, Pala.
Pal jest bezrobotnym, ubogim nauczycielem, który także stara się uwieść Heidi, na swój własny, nieudolny sposób. W tej niezdrowej atmosferze co i rusz powstają nowe sojusze i układy. Jedynym stałym czynnikiem jest fakt, że wszyscy domownicy desperacko potrzebują pieniędzy. Wszyscy, oprócz Heidi...
W „Jesiennym almanachu” Tarr zwrócił się ku eklektyzmowi, emocjonalnej gorączce i postmodernistycznej fascynacji sztucznością, która wybuchła w europejskiej sztuce i filmie na początku lat 80. Stworzył idealnie wypreparowany i zamknięty świat, nie mający nic wspólnego z rzeczywistością i w takim właśnie kontekście umieścił akcję dramatu pełnego fizycznego i psychicznego sadyzmu. Posłużył się tą samą techniką, co w poprzednim filmie: kazał aktorom improwizować, by wydobyć z nich głęboko skrywane emocje i impulsy. Sztuczny pseudo-świat był tu niezbędny - nic nie odwracało uwagi od ludzkiego okrucieństwa, małostkowości i wszechobecnego, pochłaniającego wszystko zła. Stało się jasne, że Tarr nie chce już mówić o węgierskich problemach społecznych, uwarunkowaniach politycznych czy szczególnych problemach egzystencji, Tarr chce mówić o świecie.
W „Jesiennym almanachu” Tarr starał się stworzyć coś na kształt skondensowanej rzeczywistości, aby widz nie mógł oprzeć się wrażeniu, że ogląda swój świat, aby odebrał przesadę jako prawdę i dostrzegł to, czego do tej pory nie potrafił lub nie chciał dostrzec. Tak, by ujrzał swój własny świat jako równie przytłaczający, jak charakteryzujące go relacje międzyludzkie.
(źródło: katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004)

czytaj więcej
 
Daty i godziny wydarzeń
Niedziela
2027-03-07
Grafika reklamowa
JESIENNY ALMANACH

120 min

Jesienny almanach

Węgry
1984, 119’
Tytuł oryginalny: Öszi almanach
reżyseria: Béla Tarr
scenariusz: Béla Tarr
zdjęcia: Sándor Kardos, Ferenc Pap, Buda Gulyás
muzyka: Mihály Víg
montaż: Ágnes Hranitzky
dźwięk: Péter Laczkovich
scenografia: Ágnes Hranitzky, Gyula Pauer
kostiumy: Gyula Pauer
obsada: Hédi Temessy, Erika Bodnár, Miklós B. Székely, Pál Hetényi, János Derzsi
produkcja: Mafilm Társulás Filmstúdió
nagrody: MFF Locarno 1984 – Ernest Artaria Award
wersja językowa: węgierska

Heidi, stara, bogata kobieta, mieszka ze swym synem, Janosem, który pojawia się tylko po wypłatę kieszonkowego oraz Anną, pełniącą rolę gospodyni, pielęgniarki i powiernicy.
Wprowadza się do nich Miklós, kochanek Anny. Mężczyzna postanawia oczarować starszą panią, by zdobyć jej względy i pieniądze.
W międzyczasie János przyprowadza do domu „lokatora” - swego przyjaciela, Pala.
Pal jest bezrobotnym, ubogim nauczycielem, który także stara się uwieść Heidi, na swój własny, nieudolny sposób. W tej niezdrowej atmosferze co i rusz powstają nowe sojusze i układy. Jedynym stałym czynnikiem jest fakt, że wszyscy domownicy desperacko potrzebują pieniędzy. Wszyscy, oprócz Heidi...
W „Jesiennym almanachu” Tarr zwrócił się ku eklektyzmowi, emocjonalnej gorączce i postmodernistycznej fascynacji sztucznością, która wybuchła w europejskiej sztuce i filmie na początku lat 80. Stworzył idealnie wypreparowany i zamknięty świat, nie mający nic wspólnego z rzeczywistością i w takim właśnie kontekście umieścił akcję dramatu pełnego fizycznego i psychicznego sadyzmu. Posłużył się tą samą techniką, co w poprzednim filmie: kazał aktorom improwizować, by wydobyć z nich głęboko skrywane emocje i impulsy. Sztuczny pseudo-świat był tu niezbędny - nic nie odwracało uwagi od ludzkiego okrucieństwa, małostkowości i wszechobecnego, pochłaniającego wszystko zła. Stało się jasne, że Tarr nie chce już mówić o węgierskich problemach społecznych, uwarunkowaniach politycznych czy szczególnych problemach egzystencji, Tarr chce mówić o świecie.
W „Jesiennym almanachu” Tarr starał się stworzyć coś na kształt skondensowanej rzeczywistości, aby widz nie mógł oprzeć się wrażeniu, że ogląda swój świat, aby odebrał przesadę jako prawdę i dostrzegł to, czego do tej pory nie potrafił lub nie chciał dostrzec. Tak, by ujrzał swój własny świat jako równie przytłaczający, jak charakteryzujące go relacje międzyludzkie.
(źródło: katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004)

czytaj więcej
Daty i godziny wydarzeń
Niedziela
2027-03-07

Dojazd

Kino Studyjne Światowid
ul. 3 Maja 7, Katowice

Przejdź do treści