HARMONIE WERCKMEISTERA
Dramat | 146 min
Harmonie Werckmeistera
Węgry, Włochy, Niemcy, Francja
2000, 145’
Tytuł oryginalny: Werckmeister harmóniák
reżyseria: Béla Tarr
scenariusz: na podstawie powieści László Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája”: László Krasznahorkai, Béla Tarr
zdjęcia: Gábor Medvigy, Jorg Widmer, Patrick de Ranter, Rob Tregenza, Emil Novák, Erwin Lanzensberger, Miklós Gurbán
muzyka: Mihály Víg
montaż: Ágnes Hranitzky
dźwięk: Szentmihályi Győrffy László, György Kovács
scenografia: Sándor Katona, Béla Zsolt Tóth
kostiumy: János Breckl
obsada: Lars Rudolph (János Valuska), Peter Fitz (György Eszter), Hanna Schygulla (Tünde Eszter), János Derzsi (człowiek w płaszczu), Djoko Rosics (człowiek w zachodnich butach), Ferenz Kállai (reżyser), Kati Lázár, Ildikó Pécsi
producenci: Franz Goëss, Paul Saadoun, Miklós Szita, Joachim von Vietinghoff
produkcja: 13 Production, Goess Film, Magyar Mozgókép, Közalapítvány, Magyar Televizió, Nemzeti Kulturális Alapítvány, ORTT, Von Vietinghoff
nagrody: MFF Berlin 2001 – Nagroda Jury czasopisma „Berliner Zeitung”; Hungarian Film Week 2001 – Grand Prize, „Gene Moskovitz” Critics Award; Stowarzyszenie Węgierskich Dziennikarzy – Nagroda Krytyków Filmowych dla najlepszego aktora (Lars Rudolph), Nagroda László B. Nagy’ego
wersja językowa: węgierska
Na środku rynku prowincjonalnego miasteczka stoi cyrkowy namiot. Wokół niego stłoczyły się setki gapiów, czekających na główną atrakcję: wypchane truchło prawdziwego wieloryba.
Ludzie schodzą się na tę okazję z całej równiny. Pojawienie się giganta, tłumy obcych i nieznośne zimno wspólnie wyzwalają reakcję łańcuchową namiętności, nienawiści i ambicji.
Zbliżone do konwencjonalnej długości „Harmonie Werckmeistera” wiąże się z bardziej oszczędną narracją w porównaniu z „Szatańskim tangiem”. Film oparty jest na fragmencie powieści Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája” („Melancholia sprzeciwu”). Tarr kręcąc dwuipółgodzinny film, zachował jednak wszystkie założenia stylistyczne, których użył realizując trwające prawie osiem godzin „Szatańskie tango”: pół-dokumentalną narrację oraz zamiłowanie do długich, mrocznych, hipnotycznych, czarno-białych, naturalistycznych ujęć.
Mimo wielu podobieństw stylu „Werckmeistera” znacznie różni się od poprzednich filmów twórcy. Kiedy porównamy trzy dzieła Tarra, dostrzeżemy ciekawą linię rozwoju. Jeśli „PotępIenie” jest manierystyczną wersją stylu tego reżysera, to „Szatańskie tango” stanowi klasyczną, a „Werckmeister“- romantyczną wariację. W tym ostatnim świat widzimy oczami wybranej postaci i tylko z tej pozycji dane jest nam być świadkami wydarzeń. Po raz pierwszy Tarr przedstawia relacje bohatera ze światem poprzez jego stany emocjonalne, niepokój i strach, które doprowadzają go do obłędu.
Powolna medytacja nie jest tu formą wczuwania się w krajobraz zewnętrzny ani sposobem na ukazanie pustki czasu, a obrazem relacji człowiek-świat. Valushka to pierwszy bohater Tarra, który nie jest w żaden sposób zepsuty, nie popełnia żadnego występku, choćby tak małego, jak Estike w „Szatańskim tangu”. Valushka nie może uniknąć upadku, lecz nie chodzi tu o upadek moralny a emocjonalny. To znacząca różnica, jeśli przypomnimy sobie, że do tej pory każda postać Tarra charakteryzowała się albo moralną słabością, albo duchową ułomnością. Właśnie dlatego można powiedzieć, że „Werckmeister” jest naznaczony romantyzmem i melodramatyzmem.
(źródło: katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004)
czytaj więcej
Węgry, Włochy, Niemcy, Francja
2000, 145’
Tytuł oryginalny: Werckmeister harmóniák
reżyseria: Béla Tarr
scenariusz: na podstawie powieści László Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája”: László Krasznahorkai, Béla Tarr
zdjęcia: Gábor Medvigy, Jorg Widmer, Patrick de Ranter, Rob Tregenza, Emil Novák, Erwin Lanzensberger, Miklós Gurbán
muzyka: Mihály Víg
montaż: Ágnes Hranitzky
dźwięk: Szentmihályi Győrffy László, György Kovács
scenografia: Sándor Katona, Béla Zsolt Tóth
kostiumy: János Breckl
obsada: Lars Rudolph (János Valuska), Peter Fitz (György Eszter), Hanna Schygulla (Tünde Eszter), János Derzsi (człowiek w płaszczu), Djoko Rosics (człowiek w zachodnich butach), Ferenz Kállai (reżyser), Kati Lázár, Ildikó Pécsi
producenci: Franz Goëss, Paul Saadoun, Miklós Szita, Joachim von Vietinghoff
produkcja: 13 Production, Goess Film, Magyar Mozgókép, Közalapítvány, Magyar Televizió, Nemzeti Kulturális Alapítvány, ORTT, Von Vietinghoff
nagrody: MFF Berlin 2001 – Nagroda Jury czasopisma „Berliner Zeitung”; Hungarian Film Week 2001 – Grand Prize, „Gene Moskovitz” Critics Award; Stowarzyszenie Węgierskich Dziennikarzy – Nagroda Krytyków Filmowych dla najlepszego aktora (Lars Rudolph), Nagroda László B. Nagy’ego
wersja językowa: węgierska
Na środku rynku prowincjonalnego miasteczka stoi cyrkowy namiot. Wokół niego stłoczyły się setki gapiów, czekających na główną atrakcję: wypchane truchło prawdziwego wieloryba.
Ludzie schodzą się na tę okazję z całej równiny. Pojawienie się giganta, tłumy obcych i nieznośne zimno wspólnie wyzwalają reakcję łańcuchową namiętności, nienawiści i ambicji.
Zbliżone do konwencjonalnej długości „Harmonie Werckmeistera” wiąże się z bardziej oszczędną narracją w porównaniu z „Szatańskim tangiem”. Film oparty jest na fragmencie powieści Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája” („Melancholia sprzeciwu”). Tarr kręcąc dwuipółgodzinny film, zachował jednak wszystkie założenia stylistyczne, których użył realizując trwające prawie osiem godzin „Szatańskie tango”: pół-dokumentalną narrację oraz zamiłowanie do długich, mrocznych, hipnotycznych, czarno-białych, naturalistycznych ujęć.
Mimo wielu podobieństw stylu „Werckmeistera” znacznie różni się od poprzednich filmów twórcy. Kiedy porównamy trzy dzieła Tarra, dostrzeżemy ciekawą linię rozwoju. Jeśli „PotępIenie” jest manierystyczną wersją stylu tego reżysera, to „Szatańskie tango” stanowi klasyczną, a „Werckmeister“- romantyczną wariację. W tym ostatnim świat widzimy oczami wybranej postaci i tylko z tej pozycji dane jest nam być świadkami wydarzeń. Po raz pierwszy Tarr przedstawia relacje bohatera ze światem poprzez jego stany emocjonalne, niepokój i strach, które doprowadzają go do obłędu.
Powolna medytacja nie jest tu formą wczuwania się w krajobraz zewnętrzny ani sposobem na ukazanie pustki czasu, a obrazem relacji człowiek-świat. Valushka to pierwszy bohater Tarra, który nie jest w żaden sposób zepsuty, nie popełnia żadnego występku, choćby tak małego, jak Estike w „Szatańskim tangu”. Valushka nie może uniknąć upadku, lecz nie chodzi tu o upadek moralny a emocjonalny. To znacząca różnica, jeśli przypomnimy sobie, że do tej pory każda postać Tarra charakteryzowała się albo moralną słabością, albo duchową ułomnością. Właśnie dlatego można powiedzieć, że „Werckmeister” jest naznaczony romantyzmem i melodramatyzmem.
(źródło: katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004)
HARMONIE WERCKMEISTERA
Dramat | 146 min
Harmonie Werckmeistera
Węgry, Włochy, Niemcy, Francja
2000, 145’
Tytuł oryginalny: Werckmeister harmóniák
reżyseria: Béla Tarr
scenariusz: na podstawie powieści László Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája”: László Krasznahorkai, Béla Tarr
zdjęcia: Gábor Medvigy, Jorg Widmer, Patrick de Ranter, Rob Tregenza, Emil Novák, Erwin Lanzensberger, Miklós Gurbán
muzyka: Mihály Víg
montaż: Ágnes Hranitzky
dźwięk: Szentmihályi Győrffy László, György Kovács
scenografia: Sándor Katona, Béla Zsolt Tóth
kostiumy: János Breckl
obsada: Lars Rudolph (János Valuska), Peter Fitz (György Eszter), Hanna Schygulla (Tünde Eszter), János Derzsi (człowiek w płaszczu), Djoko Rosics (człowiek w zachodnich butach), Ferenz Kállai (reżyser), Kati Lázár, Ildikó Pécsi
producenci: Franz Goëss, Paul Saadoun, Miklós Szita, Joachim von Vietinghoff
produkcja: 13 Production, Goess Film, Magyar Mozgókép, Közalapítvány, Magyar Televizió, Nemzeti Kulturális Alapítvány, ORTT, Von Vietinghoff
nagrody: MFF Berlin 2001 – Nagroda Jury czasopisma „Berliner Zeitung”; Hungarian Film Week 2001 – Grand Prize, „Gene Moskovitz” Critics Award; Stowarzyszenie Węgierskich Dziennikarzy – Nagroda Krytyków Filmowych dla najlepszego aktora (Lars Rudolph), Nagroda László B. Nagy’ego
wersja językowa: węgierska
Na środku rynku prowincjonalnego miasteczka stoi cyrkowy namiot. Wokół niego stłoczyły się setki gapiów, czekających na główną atrakcję: wypchane truchło prawdziwego wieloryba.
Ludzie schodzą się na tę okazję z całej równiny. Pojawienie się giganta, tłumy obcych i nieznośne zimno wspólnie wyzwalają reakcję łańcuchową namiętności, nienawiści i ambicji.
Zbliżone do konwencjonalnej długości „Harmonie Werckmeistera” wiąże się z bardziej oszczędną narracją w porównaniu z „Szatańskim tangiem”. Film oparty jest na fragmencie powieści Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája” („Melancholia sprzeciwu”). Tarr kręcąc dwuipółgodzinny film, zachował jednak wszystkie założenia stylistyczne, których użył realizując trwające prawie osiem godzin „Szatańskie tango”: pół-dokumentalną narrację oraz zamiłowanie do długich, mrocznych, hipnotycznych, czarno-białych, naturalistycznych ujęć.
Mimo wielu podobieństw stylu „Werckmeistera” znacznie różni się od poprzednich filmów twórcy. Kiedy porównamy trzy dzieła Tarra, dostrzeżemy ciekawą linię rozwoju. Jeśli „PotępIenie” jest manierystyczną wersją stylu tego reżysera, to „Szatańskie tango” stanowi klasyczną, a „Werckmeister“- romantyczną wariację. W tym ostatnim świat widzimy oczami wybranej postaci i tylko z tej pozycji dane jest nam być świadkami wydarzeń. Po raz pierwszy Tarr przedstawia relacje bohatera ze światem poprzez jego stany emocjonalne, niepokój i strach, które doprowadzają go do obłędu.
Powolna medytacja nie jest tu formą wczuwania się w krajobraz zewnętrzny ani sposobem na ukazanie pustki czasu, a obrazem relacji człowiek-świat. Valushka to pierwszy bohater Tarra, który nie jest w żaden sposób zepsuty, nie popełnia żadnego występku, choćby tak małego, jak Estike w „Szatańskim tangu”. Valushka nie może uniknąć upadku, lecz nie chodzi tu o upadek moralny a emocjonalny. To znacząca różnica, jeśli przypomnimy sobie, że do tej pory każda postać Tarra charakteryzowała się albo moralną słabością, albo duchową ułomnością. Właśnie dlatego można powiedzieć, że „Werckmeister” jest naznaczony romantyzmem i melodramatyzmem.
(źródło: katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004)
czytaj więcej
Węgry, Włochy, Niemcy, Francja
2000, 145’
Tytuł oryginalny: Werckmeister harmóniák
reżyseria: Béla Tarr
scenariusz: na podstawie powieści László Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája”: László Krasznahorkai, Béla Tarr
zdjęcia: Gábor Medvigy, Jorg Widmer, Patrick de Ranter, Rob Tregenza, Emil Novák, Erwin Lanzensberger, Miklós Gurbán
muzyka: Mihály Víg
montaż: Ágnes Hranitzky
dźwięk: Szentmihályi Győrffy László, György Kovács
scenografia: Sándor Katona, Béla Zsolt Tóth
kostiumy: János Breckl
obsada: Lars Rudolph (János Valuska), Peter Fitz (György Eszter), Hanna Schygulla (Tünde Eszter), János Derzsi (człowiek w płaszczu), Djoko Rosics (człowiek w zachodnich butach), Ferenz Kállai (reżyser), Kati Lázár, Ildikó Pécsi
producenci: Franz Goëss, Paul Saadoun, Miklós Szita, Joachim von Vietinghoff
produkcja: 13 Production, Goess Film, Magyar Mozgókép, Közalapítvány, Magyar Televizió, Nemzeti Kulturális Alapítvány, ORTT, Von Vietinghoff
nagrody: MFF Berlin 2001 – Nagroda Jury czasopisma „Berliner Zeitung”; Hungarian Film Week 2001 – Grand Prize, „Gene Moskovitz” Critics Award; Stowarzyszenie Węgierskich Dziennikarzy – Nagroda Krytyków Filmowych dla najlepszego aktora (Lars Rudolph), Nagroda László B. Nagy’ego
wersja językowa: węgierska
Na środku rynku prowincjonalnego miasteczka stoi cyrkowy namiot. Wokół niego stłoczyły się setki gapiów, czekających na główną atrakcję: wypchane truchło prawdziwego wieloryba.
Ludzie schodzą się na tę okazję z całej równiny. Pojawienie się giganta, tłumy obcych i nieznośne zimno wspólnie wyzwalają reakcję łańcuchową namiętności, nienawiści i ambicji.
Zbliżone do konwencjonalnej długości „Harmonie Werckmeistera” wiąże się z bardziej oszczędną narracją w porównaniu z „Szatańskim tangiem”. Film oparty jest na fragmencie powieści Krasznahorkaiego „Az ellenállás melankóliája” („Melancholia sprzeciwu”). Tarr kręcąc dwuipółgodzinny film, zachował jednak wszystkie założenia stylistyczne, których użył realizując trwające prawie osiem godzin „Szatańskie tango”: pół-dokumentalną narrację oraz zamiłowanie do długich, mrocznych, hipnotycznych, czarno-białych, naturalistycznych ujęć.
Mimo wielu podobieństw stylu „Werckmeistera” znacznie różni się od poprzednich filmów twórcy. Kiedy porównamy trzy dzieła Tarra, dostrzeżemy ciekawą linię rozwoju. Jeśli „PotępIenie” jest manierystyczną wersją stylu tego reżysera, to „Szatańskie tango” stanowi klasyczną, a „Werckmeister“- romantyczną wariację. W tym ostatnim świat widzimy oczami wybranej postaci i tylko z tej pozycji dane jest nam być świadkami wydarzeń. Po raz pierwszy Tarr przedstawia relacje bohatera ze światem poprzez jego stany emocjonalne, niepokój i strach, które doprowadzają go do obłędu.
Powolna medytacja nie jest tu formą wczuwania się w krajobraz zewnętrzny ani sposobem na ukazanie pustki czasu, a obrazem relacji człowiek-świat. Valushka to pierwszy bohater Tarra, który nie jest w żaden sposób zepsuty, nie popełnia żadnego występku, choćby tak małego, jak Estike w „Szatańskim tangu”. Valushka nie może uniknąć upadku, lecz nie chodzi tu o upadek moralny a emocjonalny. To znacząca różnica, jeśli przypomnimy sobie, że do tej pory każda postać Tarra charakteryzowała się albo moralną słabością, albo duchową ułomnością. Właśnie dlatego można powiedzieć, że „Werckmeister” jest naznaczony romantyzmem i melodramatyzmem.
(źródło: katalog MFF Nowe Horyzonty, 2004)
Dojazd
Kino Studyjne Światowid
ul. 3 Maja 7, Katowice
