Bilety online

Ida musiała przeprowadzić się do innego miasta i teraz jest "tą nową" w szkole Winterstein. Klasa nie przyjmuje jej z otwartymi ramionami. Jedyne wolne miejsce w ławce jest obok outsidera Benniego. Pewnego dnia wychowawczyni, panna Cornfield, zapowiada przyjazd niezwykłego człowieka. Ma ich odwiedzić Mortimer Morrison, który podróżuje po świecie w poszukiwaniu magicznych zwierząt. Ich niezwykłość polega na tym, że potrafią rozmawiać z człowiekiem, którego biorą za przyjaciela. Magiczne zwierzę nigdy nie zostawi swojego przyjaciela w potrzebie. To najwierniejszy towarzysz, jakiego można sobie wyobrazić. W klasie Ida i Benni jako pierwsi mają magicznych przyjaciół. I nagle okazuje się, że wszyscy chcą się z nimi kumplować. Tymczasem w szkole zaczynają znikać różne przedmioty. Dzieciaki i magiczne zwierzęta muszą trzymać się razem, aby rozwiązać zagadkę szkolnego złodzieja. czytaj więcej

"Kopnęłabym cię, gdybym mogła" (If I Had Legs I'd Kick You)Reż. Mary BronsteinUSA, 2025, 113 minutFilm „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” wyprodukowany przez studio A24, z nagrodzoną na Berlinale 2025 kreacją Rose Byrne, to emocjonalny rollercoaster o kobiecie, która każdego dnia toczy walkę z rzeczywistością, rozpadającym się życiem i własnymi granicami wytrzymałości. Kiedy jej córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż znika w interesach, świat Lindy zaczyna się walić, zamieniając jej codzienność w bieg z przeszkodami, którego nie da się ukończyć. W bliskich kadrach o niesamowitej intensywności wizualnej film pulsuje napięciem i emocjami. Rose Byrne tworzy kreację na miarę Oscara, wykonując mistrzowski slalom między gniewem, rozpaczą, determinacją i szaleństwem. To realistyczny, przejmujący, a zarazem niepokojący portret kobiety, która w obliczu chaosu próbuje zachować resztki kontroli. Reżyserka Mary Bronstein, czerpiąc inspirację z własnej historii, i producent Josh Safdie („Nieoszlifowane diamenty”) serwują kino, które obala mit doskonałego macierzyństwa i zostawia widza bez tchu. W drugoplanowej obsadzie występują rewelacyjni Conan O’Brien jako terapeuta i raper A$AP Rocky jako dozorca motelu. czytaj więcej

Kiedy myślisz, że widziałeś już wszystko, pojawia się on: ostry jak kolczasta obroża, zmysłowy jak zapach skórzanej kurtki i romantyczny jak nocna przejażdżka motocyklem. „Pillion” Harry’ego Lightona to połączenie queerowego romansu i komediodramatu, w którym elektryzujący duet – Alexander Skarsgård („Wiking”, serial „Sukcesja”) i Harry Melling (serial „Gambit królowej”, „Bielmo”) – z czułością i humorem przełamuje erotyczne tabu. Portretując skomplikowaną relację poczciwego parkingowego i seksownego motocyklisty, „Pillion” zamienia sztywne filmowe konwencje w jazdę bez trzymanki. Seks jeszcze nigdy nie był tak zabawny, a humor — tak podniecający.Kiedy zabójczo przystojny Ray (Skarsgård) zostawia nieśmiałemu Colinowi (Melling) swój numer telefonu, ten bez wahania pozwala zakuć się w miłosne kajdany. Od tej pory zjawia się na każde wezwanie najatrakcyjniejszego członka klubu bikersów. Nagła przemiana Colina to szok dla jego miłych rodziców, a dla niego samego oszałamiająca nauka jazdy na tylnym siedzeniu. Utrata kontroli i całkowite oddanie – kto by pomyślał, że to takie przyjemne?„Pillion” brawurowo eksploruje świat relacji BDSM, a przede wszystkim odważnie pokonuje wyboistą drogę wiodącą do seksualnego i emocjonalnego przebudzenia. Ta prowokacyjna, przezabawna i bezwstydnie romantyczna historia miłosna przekonuje też, że nie ma to jak randka w kinie. Nie opieraj się, ty też mu ulegniesz. czytaj więcej

Małżeństwo z kilkuletnią córką wraca wieczorem do domu, ale awaria samochodu zmusza ich do udania się do warsztatu. Jeden z mechaników proponuje pomoc. Drugi, przyglądający się z oddali Vahid (Vahid Mobasheri), rozpoznaje w kliencie komisarza irańskiej policji, który torturował go w trakcie przesłuchań po antyrządowych protestach. Vahid ciągle utyka, a przez ból pleców i uszkodzone nerki porusza się z nieukrywanym trudem. Wierzy, że nie skrzywdziłby muchy, ale czy żądza zemsty nie okaże się silniejsza? czytaj więcej

Historia miłosna osadzona na tle wrzosowisk Yorkshire, ukazująca intensywny i destrukcyjny związek między Heathcliffem a Catherine Earnshaw. czytaj więcej

Inspirowany prozą Olgi Tokarczuk najnowszy film Kasi Adamik to trzymająca w napięciu historia, w której podróż angielskiej profesor po sparaliżowanej stanem wojennym Warszawie zamienia się surrealistyczny szpiegowski thriller. Gościniami rozmowy po filmie będą reżyserka Kasia Adamik i producentka Olga Chajdas.
12 grudnia 1981 roku, Joan Andrews, brytyjska profesor psychiatrii ląduje w Warszawie, żeby wziąć udział w międzynarodowej konferencji. Z lotniska odbiera ją młoda doktorantka Alina i zawozi prosto na konferencję. Jej wystąpienie zostaje przerwane manifestacją polityczną przeciwko reżimowi komunistycznemu. Po suto zaprawianym bankiecie, Alina odwozi profesor do małego mieszkania na Ursynowie, skąd obiecuje ją odebrać następnego dnia. Ale Alina się nie pojawia. Telefon jest głuchy, a za oknem stoją czołgi. Świat wokół nagle przestaje działać – ulice pustoszeją, miasto zamienia się w klatkę. Profesor Andrews angażuje się mimo woli w swoistą grę szpiegowską i stopniowo zaczyna kwestionować własną percepcję – czy to, co widzi, jest rzeczywistością, czy snem?
Film „Zima pod znakiem wrony” jest inspirowany opowiadaniem „Profesor Andrews w Warszawie” autorstwa Olgi Tokarczuk, laureatki Nagrody Nobla i Man Booker International Prize. Scenariusz autorstwa Sandry Buchty, Kasi Adamik i Lucindy Coxon otrzymał Specjalne Wyróżnienie ScripTeast 2018 w Cannes

 

 
. czytaj więcej

Pierwszy film Andrzeja Żuławskiego nakręcony na emigracji – reżyser opuścił Polskę („To nie ja wyjechałem. To mnie wyjechano”, mówił) po tym, gdy cenzura zatrzymała premierę jego „Diabła” – od razu okazał się olbrzymim sukcesem. To nie tylko zasługa świetnie obsadzonej Romy Schneider, wówczas jednej z największych gwiazd europejskiego kina, lecz także zachwytu, jaki wzbudził frenetyczny, gorączkowy, uciekający od łatwego zaszufladkowania reżyserski styl Żuławskiego. „Najważniejsze to kochać” to kipiący emocjami dramat, historia burzliwych relacji między zmęczoną życiem podrzędną aktorką Nadine, zakochanym w niej fotografem Servaisem i jej wzgardzonym mężem Jacquesem. Lecz przede wszystkim to film o miłości do kina (ileż frajdy sprawia patrzenie na plakaty wiszące w mieszkaniu Nadine) jako ucieczki od rzeczywistości i bezpiecznego – także dzięki ciemnościom sali projekcyjnej – schronienia. „W latach, kiedy powstawał film, kino było wciąż gigantycznym polem ucieczki dla różnego rodzaju nieszczęśliwych ludzi, frustratów. Kina działały od 10 rano, jak się kupiło jeden bilet, to można było przesiedzieć cały dzień”, wspominał Żuławski.„Najważniejsze to kochać” było dla polskiego reżysera filmem przełomowym: uczyniło z niego twórcę rozpoznawalnego na całym świecie, a sukces odniesiony we francuskich kinach (ponad półtora miliona widzów) pozwolił mu nie tylko na powrót do Polski, lecz również na realizację kolejnych filmów na Zachodzie. Za swoją rolę Romy Schneider otrzymała natomiast Cezara podczas pierwszego w historii wręczenia nagród Francuskiej Akademii Sztuki i Techniki Filmowej. Pedro Almodóvar mówił o filmie Żuławskiego, że był dla niego jedną z największych inspiracji podczas pracy nad „Wszystko o mojej matce”. czytaj więcej