Bilety online

„La Grazia" to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna" i „Młodości", powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.
Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?
Toni Servillo w filmie „La Grazia" wciela się w wielowymiarową i fascynującą postać uwielbianego przez miliony prezydenta, w którego rękach znajduje się prawo łaski. U schyłku swojej kadencji staje on przed dylematem, która zbrodnia zasługuje na wybaczenie: brutalny akt miłosierdzia czy morderstwo z miłości? W swoim niepodrabialnym stylu Sorrentino udowadnia, że nawet znając siebie, możemy w każdej chwili podjąć decyzję, która zaskoczy nas samych – i przyniesie wewnętrzną wolność. czytaj więcej

„Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” to czuły portret współczesnych młodych ludzi, który zachwycił jury i krytyków podczas 50. edycji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Produkcja została wyróżniona nagrodami Dziennikarzy i Dziennikarek, za najlepszą reżyserię, za drugoplanową rolę kobiecą, a także uhonorowana „Złotym Pazurem im. Andrzeja Żuławskiego” oraz nagrodą „W Punkt” portalu Onet. „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” to intymna opowieść o czwórce rodzeństwa, które poszukuje własnych ścieżek i buduje swoją tożsamość.

Za reżyserię odpowiada Emi Buchwald, która za swoje krótkie metraże została nagrodzona na festiwalach Młodzi i Film, Nowych Horyzontach oraz Warszawskim Festiwalu Filmowym. Jej znakomity debiut porównywany jest do uwielbianych przez widzów filmów: „Najgorszy człowiek na świecie” oraz „Frances Ha”. W rolach głównych: Bartłomiej Deklewa, Karolina Rzepa, Izabella Dudziak oraz debiutujący na wielkim ekranie Tymoteusz Rożynek znany pod pseudonimem Szczyl.

Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej. czytaj więcej

Wpatrując się w słońce / In die Sonne schauen
Niemcy, 149 min.

reżyseria: Mascha Schilinski
scenariusz: Mascha Schilinski, Louise Peter
zdjęcia: Fabian Gamper
obsada: Hanna Heckt, Lea Drinda, Lena Urzendowsky, Luise Heyer, Laeni Geiseler

Pokazy festiwalowe: Cannes 2025, Bangkok 2025, Ateny 2025, Monachium 2025, Camerimage 2025
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Jury („Prix de la Jury”), Cannes 2025

Film przybliża losy czterech bohaterek – kobiet, które na przestrzeni ostatniego stulecia mieszkały w regionie Altmark w północnych Niemczech. W okresie Cesarstwa Niemieckiego dziesięcioletnia Alma dorasta w junkierskiej wielodzietnej rodzinie, otoczona siostrami i ludźmi pracującymi we dworze. Obserwuje patriarchalny system, w którym toczy się życie dorosłych, niewiele z niego rozumiejąc. Erika żyje w cieniu II wojny światowej, a gdy ta się kończy spogląda wstecz na swoje życie, nad brzegiem rzeki, w której zniknie wraz z innymi kobietami. Jej siostrzenica Angelika dorasta w dysfunkcyjnej NRD-owskiej rodzinie. Dziewczyna pragnąca zakosztować dorosłego życia przyciąga uwagę nie tylko swojego kuzyna, ale także jego ojca. Nelly i jej siostra Lena przyjechały do tego, podupadłego w międzyczasie, gospodarstwa z Berlina już po zjednoczeniu Niemiec. Dziewczynkę prześladują sny, w których pojawiają się wydarzenia z przeszłości, a kiedy wydarzy się tragiczny wypadek, granice między przeszłością a teraźniejszością całkowicie się zacierają.

Historia opowiadana przez Maschę Schilinski, ma formę mozaiki i jest opowieścią o duchach z przeszłości, w której wszystko, co skrywane, tłumione i wyparte, tkwi w świadomości i wcześniej czy później daje o sobie znać. Fizyczna i psychiczna przemoc wobec kobiet, ich ucisk i dyskryminacja pojawiają się mimochodem, ale zawsze mają wpływ na losy bohaterek filmu.

Po premierze na festiwalu w Cannes krytycy zwracali też uwagę na niezwykły wizualny styl filmowego obrazu, ziarnistość kadru czy wysmakowane zdjęcia kręcone kamerą otworkową. Fotografia jest też centralnym motywem tej historii: dokumentem epoki, narzędziem pamięci, medium do przywoływania przeszłości i obiektem, wokół którego toczy się ta opowieść.

Mascha Schilinski, ur. 1984 w Berlinie Zachodnim. W 2008 roku ukończyła kurs mistrzowski scenopisarstwa w Szkole Filmowej w Hamburgu. Po przeprowadzce do Berlina, pracowała jako niezależna scenarzystka seriali i filmów telewizyjnych. Zadebiutowała filmem Die Tochter (2017). Później pracowała jako kierownik obsady w agencji aktorskiej Gesichter w Poczdamie-Babelsbergu. Jest wykładowczynią w projekcie „Film macht Schule” (Film Tworzy Szkołę), inicjatywie, w ramach której filmowcy przekazują swoją wiedzę młodszym pokoleniom. Jej drugi film pełnometrażowy Wpatrując się w słońce (2025) zdobył Nagrodę Jury podczas festiwalu filmowego w Cannes. czytaj więcej