Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
ARS INDEPENDENT FESTIVAL 2026
ARS INDEPENDENT FESTIVAL 2026
Multimedialny i popkulturowy festiwal filmu, animacji, wideoklipu i gier wideo. Pod banderą Czarnego Konia - symbolu nieoczekiwanego zwycięzcy, nawiązaniu do protofilmowego eksperymentu szalonego Eadwearda Muybridge’a, ironicznym komentarzu wobec złotej fauny nagród filmowych, czy odwołaniu do górniczego dziedzictwa Górnego Śląska. Pokazy filmowe, wystawy gier wideo, koncerty i live acty, spotkania i dyskusje - Ars Independent to festiwal z otwartą formułą. Od 2024 znów na dużych ekranach kin studyjnych Instytucji Filmowej Silesia Film.
Organizatorami wydarzenia są Katowice Miasto Ogrodów oraz Instytucja Filmowa Silesia Film.
www.arsindependent.pl
Multimedialny i popkulturowy festiwal filmu, animacji, wideoklipu i gier wideo. Pod banderą Czarnego Konia - symbolu nieoczekiwanego zwycięzcy, nawiązaniu do protofilmowego eksperymentu szalonego Eadwearda Muybridge’a, ironicznym komentarzu wobec złotej fauny nagród filmowych, czy odwołaniu do górniczego dziedzictwa Górnego Śląska. Pokazy filmowe, wystawy gier wideo, koncerty i live acty, spotkania i dyskusje - Ars Independent to festiwal z otwartą formułą. Od 2024 znów na dużych ekranach kin studyjnych Instytucji Filmowej Silesia Film.
Organizatorami wydarzenia są Katowice Miasto Ogrodów oraz Instytucja Filmowa Silesia Film.
www.arsindependent.pl
Guru
Matt Vasseur to odnoszący sukcesy, charyzmatyczny trener rozwoju osobistego, prowadzący perfekcyjnie wyreżyserowane, elektryzujące wydarzenia motywacyjne. Dzięki imponującej karierze, wspierającej dziewczynie i niezliczonej ilości oddanych fanów, jest osobą, która inspiruje innych. Jednak, gdy senacka komisja zaczyna zagrażać jego działalności, a niektórzy ze zwolenników popadają w niebezpieczną obsesję, świat Matta zaczyna się rozpadać, odsłaniając ciemne strony, kryjące się za jego pozornie idealnym życiem.
KLUB FILMOWY REPLAY!: Billy Elliot
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych powraca z nową kuratorką. Tym razem przez meandry swoich filmowych wspomnień poprowadzi nas dziennikarka radiowej Trójki Katarzyna Borowiecka. W jesienne i zimowe wieczory będziemy spotykać się w Kinie Światowid z filmami, które zaszczepiły w niej miłość do kina i ukształtowały jej filmowy gust.
Kina mojego dzieciństwa to były radomskie: Odeon i Bałtyk. W budynku Odeonu, gdzie widziałam (za wcześnie) między innymi „Zawód: Reporter” Antonioniego był potem salon meblowy. Kino Bałtyk (od „Akademii Pana Kleksa” po „Całkowite zaćmienie”) w czasach transformacji zyskało bardziej światową nazwę: Atlantic.
Do Światowida jak widać miałam za daleko, ale atmosfera studyjnych kin prowadzonych przez ekipy pełne pasji, kin z tradycją, różnorodnym, ambitnym repertuarem, o którym chce się rozmawiać ma potężną moc przyciągania.
Mój program na nasze spotkania to filmy, które, które kształtowały mój bardzo eklektyczny gust już na studiach - otwierały na nowe twarze, języki i doświadczenia.
„Idol” („Velvet Goldmine”): nie dość, że najważniejsze nazwiska młodej generacji brytyjskich aktorów (Bale, McGregor), to jeszcze nad wszystkim unosi się duch Bowiego i Bolana w ciuchach zaprojektowanych przez genialną Sandy Powell. Glam rock był bardzo fotogeniczny.
„Billy Elliot”: ten film widziałam trzy razy z rzędu, dzień po dniu. Siła marzeń, zaginanie stereotypów męskości, wspaniałe aktorstwo.
„Wszystko o mojej matce”: pierwszy Almodóvar w moim życiu! Po nim wchłonęłam wszystko, co było przedtem. Miłość na zawsze.
„Miasteczko South Park”: humor bez trzymanki, wolność i absolutna bezkompromisowość. No i piosenka „Blame Canada” nominowana do Oscara.
Katarzyna Borowiecka(Program Trzeci Polskiego Radia)
Kina mojego dzieciństwa to były radomskie: Odeon i Bałtyk. W budynku Odeonu, gdzie widziałam (za wcześnie) między innymi „Zawód: Reporter” Antonioniego był potem salon meblowy. Kino Bałtyk (od „Akademii Pana Kleksa” po „Całkowite zaćmienie”) w czasach transformacji zyskało bardziej światową nazwę: Atlantic.
Do Światowida jak widać miałam za daleko, ale atmosfera studyjnych kin prowadzonych przez ekipy pełne pasji, kin z tradycją, różnorodnym, ambitnym repertuarem, o którym chce się rozmawiać ma potężną moc przyciągania.
Mój program na nasze spotkania to filmy, które, które kształtowały mój bardzo eklektyczny gust już na studiach - otwierały na nowe twarze, języki i doświadczenia.
„Idol” („Velvet Goldmine”): nie dość, że najważniejsze nazwiska młodej generacji brytyjskich aktorów (Bale, McGregor), to jeszcze nad wszystkim unosi się duch Bowiego i Bolana w ciuchach zaprojektowanych przez genialną Sandy Powell. Glam rock był bardzo fotogeniczny.
„Billy Elliot”: ten film widziałam trzy razy z rzędu, dzień po dniu. Siła marzeń, zaginanie stereotypów męskości, wspaniałe aktorstwo.
„Wszystko o mojej matce”: pierwszy Almodóvar w moim życiu! Po nim wchłonęłam wszystko, co było przedtem. Miłość na zawsze.
„Miasteczko South Park”: humor bez trzymanki, wolność i absolutna bezkompromisowość. No i piosenka „Blame Canada” nominowana do Oscara.
Katarzyna Borowiecka(Program Trzeci Polskiego Radia)
Wielki Łuk
W 1982 roku prezydent Francji François Mitterrand zaszokował świat podczas ogłaszania wyników największego konkursu architektonicznego ostatnich dekad – na projekt "nowego Łuku Triumfalnego", symbolu postępu, braterstwa i rodzącej się ery pokoju. Zamiast wielkich korporacji czy uznanych nazwisk wybrał projekt anonimowego Duńczyka w średnim wieku – Johanna Otto von Spreckelsena, który od zgiełku wielkiego miasta zawsze wolał w spokoju łowić ryby. Teraz skromny wykładowca, autor ledwie kilku kościołów, na oczach całego świata będzie wykuwał swoje magnum opus. Na jego drodze stanie jednak nie tylko własna bezkompromisowość i perfekcjonizm, ale także polityczne naciski i biurokratyczna machina.
KLUB FILMOWY REPLAY!: Idol (Velvet Goldmine)
Unikatowy cykl dyskusyjnych spotkań filmowych powraca z nową kuratorką. Tym razem przez meandry swoich filmowych wspomnień poprowadzi nas dziennikarka radiowej Trójki Katarzyna Borowiecka. W jesienne i zimowe wieczory będziemy spotykać się w Kinie Światowid z filmami, które zaszczepiły w niej miłość do kina i ukształtowały jej filmowy gust.
Kina mojego dzieciństwa to były radomskie: Odeon i Bałtyk. W budynku Odeonu, gdzie widziałam (za wcześnie) między innymi „Zawód: Reporter” Antonioniego był potem salon meblowy. Kino Bałtyk (od „Akademii Pana Kleksa” po „Całkowite zaćmienie”) w czasach transformacji zyskało bardziej światową nazwę: Atlantic.
Do Światowida jak widać miałam za daleko, ale atmosfera studyjnych kin prowadzonych przez ekipy pełne pasji, kin z tradycją, różnorodnym, ambitnym repertuarem, o którym chce się rozmawiać ma potężną moc przyciągania.
Mój program na nasze spotkania to filmy, które, które kształtowały mój bardzo eklektyczny gust już na studiach - otwierały na nowe twarze, języki i doświadczenia.
„Idol” („Velvet Goldmine”): nie dość, że najważniejsze nazwiska młodej generacji brytyjskich aktorów (Bale, McGregor), to jeszcze nad wszystkim unosi się duch Bowiego i Bolana w ciuchach zaprojektowanych przez genialną Sandy Powell. Glam rock był bardzo fotogeniczny.
„Billy Elliot”: ten film widziałam trzy razy z rzędu, dzień po dniu. Siła marzeń, zaginanie stereotypów męskości, wspaniałe aktorstwo.
„Wszystko o mojej matce”: pierwszy Almodóvar w moim życiu! Po nim wchłonęłam wszystko, co było przedtem. Miłość na zawsze.
„Miasteczko South Park”: humor bez trzymanki, wolność i absolutna bezkompromisowość. No i piosenka „Blame Canada” nominowana do Oscara.
Katarzyna Borowiecka(Program Trzeci Polskiego Radia)
Kina mojego dzieciństwa to były radomskie: Odeon i Bałtyk. W budynku Odeonu, gdzie widziałam (za wcześnie) między innymi „Zawód: Reporter” Antonioniego był potem salon meblowy. Kino Bałtyk (od „Akademii Pana Kleksa” po „Całkowite zaćmienie”) w czasach transformacji zyskało bardziej światową nazwę: Atlantic.
Do Światowida jak widać miałam za daleko, ale atmosfera studyjnych kin prowadzonych przez ekipy pełne pasji, kin z tradycją, różnorodnym, ambitnym repertuarem, o którym chce się rozmawiać ma potężną moc przyciągania.
Mój program na nasze spotkania to filmy, które, które kształtowały mój bardzo eklektyczny gust już na studiach - otwierały na nowe twarze, języki i doświadczenia.
„Idol” („Velvet Goldmine”): nie dość, że najważniejsze nazwiska młodej generacji brytyjskich aktorów (Bale, McGregor), to jeszcze nad wszystkim unosi się duch Bowiego i Bolana w ciuchach zaprojektowanych przez genialną Sandy Powell. Glam rock był bardzo fotogeniczny.
„Billy Elliot”: ten film widziałam trzy razy z rzędu, dzień po dniu. Siła marzeń, zaginanie stereotypów męskości, wspaniałe aktorstwo.
„Wszystko o mojej matce”: pierwszy Almodóvar w moim życiu! Po nim wchłonęłam wszystko, co było przedtem. Miłość na zawsze.
„Miasteczko South Park”: humor bez trzymanki, wolność i absolutna bezkompromisowość. No i piosenka „Blame Canada” nominowana do Oscara.
Katarzyna Borowiecka(Program Trzeci Polskiego Radia)
Koniec imprezy!
Młoda para jedzie do rodzinnej willi na południu Francji, licząc na spokojny odpoczynek i trochę luksusu. Na miejscu jednak okazuje się, że pomiędzy bogatymi właścicielami oraz ludźmi, którzy opiekują się posiadłością już od dawna iskrzy. Z pozoru niewinne sytuacje przeradzają się w serię zabawnych potyczek. Niespodziewanie wywoła to głęboki konflikt, który będzie miał poważne konsekwencje.
MILCZENIE OWIEC
Młoda kadetka FBI, Clarice Starling (w tej roli rewelacyjna Jodie Foster) otrzymuje zadanie schwytania seryjnego mordercy zwanego Buffalo Billem. W tym celu zostaje wysłana do doktora Hannibala Lectera (ikoniczna rola Anthony’ego Hopkinsa) - uwięzionego w celi psychopaty i kanibala, który może pomóc w ustaleniu tożsamości zabójcy.
Relacja między Starling i Lecterem odbiega od rutynowej znajomości i oparta jest na niebezpiecznej psychologicznej grze. Lecter analizuje traumy Clarice, za które oferuje wskazówki prowadzące do schwytania Buffalo Billa.
Relacja między Starling i Lecterem odbiega od rutynowej znajomości i oparta jest na niebezpiecznej psychologicznej grze. Lecter analizuje traumy Clarice, za które oferuje wskazówki prowadzące do schwytania Buffalo Billa.
Obcy
Algier, rok 1938. Młody mężczyzna po śmierci matki nawiązuje romans z koleżanką z pracy i wikła się w ciemne sprawy z sąsiadem.
Pejzaż w kolorze sepii + prelekcja
Wielka Brytania, 1982 rok. Niki to młoda japońsko-brytyjska pisarka, która postanawia odwiedzić swoją matkę Etsuko, by lepiej zrozumieć rodzinną przeszłość. Bohaterka chce napisać książkę opartą na wspomnieniach starszej kobiety z czasów powojennych. Etsuko, która wciąż cierpi z powodu samobójstwa starszej z córek, zaczyna kreślić przed Niki obraz odbudowującego się Nagasaki z 1952 roku.
Ważną częścią opowieści z dawnych lat jest jej znajomość z Sachiko oraz jej małą córką Mariko, ciągle wspominającą o jakiejś tajemniczej kobiecie. Im bardziej Niki angażuje się w tę historię, tym więcej znajduje w niej luk i nieścisłości. Podejrzliwość bohaterki wzrasta i za wszelką cenę chce się dowiedzieć, co tak naprawdę wydarzyło się tamtego lata. Film absolwenta łódzkiej Filmówki Keia Ishikawy jest adaptacją debiutanckiej powieści noblisty Kazuo Ishiguro, który zresztą zaangażowany był w produkcję. To historia łącząca w sobie dwa porządki czasowe oraz dwa miejsca – Nagasaki naznaczone piętnem bomby atomowej oraz Anglię lat 80. Ishikawa z wyczuciem opowiada o pamięci, traumie, winie, a atmosferę tego gęstego filmu w dużej mierze kreują zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna.
Ważną częścią opowieści z dawnych lat jest jej znajomość z Sachiko oraz jej małą córką Mariko, ciągle wspominającą o jakiejś tajemniczej kobiecie. Im bardziej Niki angażuje się w tę historię, tym więcej znajduje w niej luk i nieścisłości. Podejrzliwość bohaterki wzrasta i za wszelką cenę chce się dowiedzieć, co tak naprawdę wydarzyło się tamtego lata. Film absolwenta łódzkiej Filmówki Keia Ishikawy jest adaptacją debiutanckiej powieści noblisty Kazuo Ishiguro, który zresztą zaangażowany był w produkcję. To historia łącząca w sobie dwa porządki czasowe oraz dwa miejsca – Nagasaki naznaczone piętnem bomby atomowej oraz Anglię lat 80. Ishikawa z wyczuciem opowiada o pamięci, traumie, winie, a atmosferę tego gęstego filmu w dużej mierze kreują zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna.
Przekleństwa niewinności (re-release)
Państwo Lisbon są rodzicami pięciu atrakcyjnych nastoletnich córek. Dziewczęta, w wieku od trzynastu do siedemnastu lat, zaczynają odkrywać przyjemności dojrzewania, a ich rodzice - gorliwi katolicy - w patologiczny sposób kontrolują ich życie. Izolują dziewczęta od każdego chłopca, który okaże najmniejszy ślad zainteresowania którąkolwiek z córek. Pozornie doskonałe życie dysfunkcyjnej rodziny zostaje zaburzone, gdy najmłodsza z dziewcząt usiłuje popełnić samobójstwo.
Skocz z Bajtlem do kina: Przekleństwa niewinności (re-release)
Państwo Lisbon są rodzicami pięciu atrakcyjnych nastoletnich córek. Dziewczęta, w wieku od trzynastu do siedemnastu lat, zaczynają odkrywać przyjemności dojrzewania, a ich rodzice - gorliwi katolicy - w patologiczny sposób kontrolują ich życie. Izolują dziewczęta od każdego chłopca, który okaże najmniejszy ślad zainteresowania którąkolwiek z córek. Pozornie doskonałe życie dysfunkcyjnej rodziny zostaje zaburzone, gdy najmłodsza z dziewcząt usiłuje popełnić samobójstwo.
ŚLĄSKA PREMIERA FILMU: "POWIEDZ MI CO CZUJESZ"
ŚLĄSKA PREMIERA „POWIEDZ MI, CO CZUJESZ” ŁUKASZA RONDUDY
18 WRZEŚNIA | PT | 18.30 | KINO ŚWIATOWID | bilety: 30 zł normalny | 26 zł ulgowy | 24 zł z kartą KAŚKA
Zapraszamy na śląską premierę filmu „Powiedz mi, co czujesz” w reżyserii Łukasza Rondudy z udziałem twórców.
Gośćmi wydarzenia będą: reżyser Łukasz Ronduda, odtwórca głównej roli Jan Sałasiński, Patryk Różycki – artysta, którego życiem i twórczością inspirowany jest film, autorka zdjęć Weronika Bilska oraz producentka Natalia Grzegorzek.
„Powiedz mi, co czujesz” to subtelna opowieść o miłości dwojga młodych artystów, dla których pierwszy poważny związek w dorosłym życiu staje się lustrem ich dawnych doświadczeń i blizn. W rolach głównych występują obiecujący aktorzy młodego pokolenia: Jan Sałasiński, Izabella Dudziak oraz Sebastian Dela. Film jest inspirowany życiem i twórczością Patryka Różyckiego oraz Karoliny Balcer i projektem artystycznym „Skup Łez” Alicji Rogalskiej i Łukasza Surowca. Bohaterowie mają po dwadzieścia lat. Ona tworzy nietypowy projekt SKUP ŁEZ, w którym płaci ludziom za ich… łzy. On - początkujący artysta - nie potrafi płakać. Ich uczucie rozwija się intensywnie i szybko, otwierając drogę do głębokiej przemiany, która okaże się jednym z najważniejszych doświadczeń w ich życiu. „Powiedz mi, co czujesz” to poruszająca historia o intymnej bliskości i miłości, która potrafi być najlepszym terapeutą.
Zdjęcia do filmu były realizowane m.in. w lokacjach województwa śląskiego – w gminie Koziegłowy i w Kamienicy Polskiej.
Film jest koprodukcją Instytucji Filmowej Silesia Film dofinansowaną ze środków Śląskiego Funduszu Filmowego.
Wydarzenie w ramach jubileuszu 80-lecia Instytucji Filmowej Silesia Film
Honorowy patronat nad jubileuszem 80-lecia Instytucji Filmowej Silesia Film objęli Marszałek Województwa Śląskiego Wojciech Saługa i Prezydent Miasta Katowice Marcin Krupa.
Ogólnopolskim patronem radiowym jubileuszu jest Trójka Program 3 Polskiego Radia.
Regionalnym patronem radiowym jubileuszu jest Radio Katowice.
O 17.30 zapraszamy do Galerii Sztuki Współczesnej BWA na wernisaż wystawy.
18 WRZEŚNIA | PT | 18.30 | KINO ŚWIATOWID | bilety: 30 zł normalny | 26 zł ulgowy | 24 zł z kartą KAŚKA
Zapraszamy na śląską premierę filmu „Powiedz mi, co czujesz” w reżyserii Łukasza Rondudy z udziałem twórców.
Gośćmi wydarzenia będą: reżyser Łukasz Ronduda, odtwórca głównej roli Jan Sałasiński, Patryk Różycki – artysta, którego życiem i twórczością inspirowany jest film, autorka zdjęć Weronika Bilska oraz producentka Natalia Grzegorzek.
„Powiedz mi, co czujesz” to subtelna opowieść o miłości dwojga młodych artystów, dla których pierwszy poważny związek w dorosłym życiu staje się lustrem ich dawnych doświadczeń i blizn. W rolach głównych występują obiecujący aktorzy młodego pokolenia: Jan Sałasiński, Izabella Dudziak oraz Sebastian Dela. Film jest inspirowany życiem i twórczością Patryka Różyckiego oraz Karoliny Balcer i projektem artystycznym „Skup Łez” Alicji Rogalskiej i Łukasza Surowca. Bohaterowie mają po dwadzieścia lat. Ona tworzy nietypowy projekt SKUP ŁEZ, w którym płaci ludziom za ich… łzy. On - początkujący artysta - nie potrafi płakać. Ich uczucie rozwija się intensywnie i szybko, otwierając drogę do głębokiej przemiany, która okaże się jednym z najważniejszych doświadczeń w ich życiu. „Powiedz mi, co czujesz” to poruszająca historia o intymnej bliskości i miłości, która potrafi być najlepszym terapeutą.
Zdjęcia do filmu były realizowane m.in. w lokacjach województwa śląskiego – w gminie Koziegłowy i w Kamienicy Polskiej.
Film jest koprodukcją Instytucji Filmowej Silesia Film dofinansowaną ze środków Śląskiego Funduszu Filmowego.
Wydarzenie w ramach jubileuszu 80-lecia Instytucji Filmowej Silesia Film
Honorowy patronat nad jubileuszem 80-lecia Instytucji Filmowej Silesia Film objęli Marszałek Województwa Śląskiego Wojciech Saługa i Prezydent Miasta Katowice Marcin Krupa.
Ogólnopolskim patronem radiowym jubileuszu jest Trójka Program 3 Polskiego Radia.
Regionalnym patronem radiowym jubileuszu jest Radio Katowice.
O 17.30 zapraszamy do Galerii Sztuki Współczesnej BWA na wernisaż wystawy.
Wędrówka na północ
„Wędrówka na północ” to filmowa pochwała pieszej podróży, podczas której wysiłek wynagradzają oszałamiające widoki, życie nabiera właściwej perspektywy, a drogi, które się rozeszły, po latach mają szansę znów się skrzyżować.
Chris (Bart Harder) i Lluis (Carles Pulido), kiedyś bardzo sobie bliscy, nie widzieli się 10 lat. Przyjaciele postanawiają – jak za starych dobrych czasów – wyruszyć pieszo szkockimi West Highland Way i The Cape Wrath Trail. Trzydziestodniowa wędrówka jednymi z najpiękniejszych, ale i najtrudniejszych tras w Wielkiej Brytanii, okazuje się sprawdzianem męskiej przyjaźni. Dzika natura, strome podejścia, zacinające deszcze i roje meszek stanowią prawdziwe wyzwanie dla niedoświadczonych podróżników. Ale równie trudno jest dotrzeć do siebie nawzajem, sprawić, by milczenie nie stało się najcięższym bagażem, z perspektywy spojrzeć na to, co zostało z bliskiej relacji i na własne życiowe wybory.
Podczas gdy Chris nie może uwolnić się od telefonów z pracy, Lluis marzy o wyprawie z mapą zamiast GPS-u. Jednemu się spieszy, drugi chciałby pokonać 600 kilometrów w swoim tempie. Liczy się cel czy droga? – każdy z nich będzie musiał odpowiedzieć sobie na to pytanie. „Wędrówka na północ” uważnie przygląda się młodym mężczyznom, temu, jak radzą sobie ze stresem, gniewem i smutkiem. Kim są, kiedy schodzą z utartego szlaku ról i kariery, co zgubili po drodze, czy potrafią się zatrzymać, czy wciąż mogą liczyć na siebie nawzajem.
„Wędrówka na północ” to fabularny film zrealizowany w oszałamiających pięknem naturalnych plenerach podczas wielotygodniowej pieszej wędrówki kilkuosobowej filmowej ekipy. Projekt, który powstał z pasji, niewielkim nakładem środków, stał się sensacją europejskich kin. Prawa kinowe zostały sprzedane na cały świat, w tym do Stanów Zjednoczonych. W maju 2026 film otrzymał główną nagrodę festiwalu w Trento, najstarszego i jednego z najważniejszych na świecie wydarzeń filmowych poświęconych górom i naturze.
Chris (Bart Harder) i Lluis (Carles Pulido), kiedyś bardzo sobie bliscy, nie widzieli się 10 lat. Przyjaciele postanawiają – jak za starych dobrych czasów – wyruszyć pieszo szkockimi West Highland Way i The Cape Wrath Trail. Trzydziestodniowa wędrówka jednymi z najpiękniejszych, ale i najtrudniejszych tras w Wielkiej Brytanii, okazuje się sprawdzianem męskiej przyjaźni. Dzika natura, strome podejścia, zacinające deszcze i roje meszek stanowią prawdziwe wyzwanie dla niedoświadczonych podróżników. Ale równie trudno jest dotrzeć do siebie nawzajem, sprawić, by milczenie nie stało się najcięższym bagażem, z perspektywy spojrzeć na to, co zostało z bliskiej relacji i na własne życiowe wybory.
Podczas gdy Chris nie może uwolnić się od telefonów z pracy, Lluis marzy o wyprawie z mapą zamiast GPS-u. Jednemu się spieszy, drugi chciałby pokonać 600 kilometrów w swoim tempie. Liczy się cel czy droga? – każdy z nich będzie musiał odpowiedzieć sobie na to pytanie. „Wędrówka na północ” uważnie przygląda się młodym mężczyznom, temu, jak radzą sobie ze stresem, gniewem i smutkiem. Kim są, kiedy schodzą z utartego szlaku ról i kariery, co zgubili po drodze, czy potrafią się zatrzymać, czy wciąż mogą liczyć na siebie nawzajem.
„Wędrówka na północ” to fabularny film zrealizowany w oszałamiających pięknem naturalnych plenerach podczas wielotygodniowej pieszej wędrówki kilkuosobowej filmowej ekipy. Projekt, który powstał z pasji, niewielkim nakładem środków, stał się sensacją europejskich kin. Prawa kinowe zostały sprzedane na cały świat, w tym do Stanów Zjednoczonych. W maju 2026 film otrzymał główną nagrodę festiwalu w Trento, najstarszego i jednego z najważniejszych na świecie wydarzeń filmowych poświęconych górom i naturze.
Wypadek fortepianowy
Magalie ma odpychającą osobowość i kupę pieniędzy. Właśnie zaszyła się wraz ze swoim agentem w domku w górach i chce przeczekać tajemniczy "wypadek fortepianowy". Ale ktoś o nim wie i zamierza tę wiedzę wykorzystać. Najgorsze, że wcale nie chce pieniędzy - a to cyniczną do szpiku kości Magalie niepokoi najbardziej.
ZAPROSZENIE
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.